Bir Gün Anlarsın

Bir Gün Anlarsın

Bir gün anlarsın;

İnsan, en çok yürüdüğü yolları değil,

Yürürken içinde bıraktığı sesi özlermiş.

Ben bunu geç öğrendim.

Her sabah aynı göğe baktım,

Her akşam başka bir iç çekişle döndüm.

Ne beklediğim kapı aralandı,

Ne sustuğum kadar anlaşılabildim.

Bana kalan,

Avuçlarımın çizgilerinde çoğalan bekleyişti.

Biriktirdiğim onca günün içinden

Tek bir an bile geri dönmedi.

Meğer zaman,

Kimsenin omzuna yaslanmadan geçmeyi bilirmiş.

Şimdi önümde uzun bir sessizlik var.

Adını koymuyorum.

İsim verilen her şey biraz eksiliyor çünkü.

Ben eksilmek istemiyorum.

İçimde büyüyen boşluk,

Hiçbir duvara benzemiyor artık.

Ne aşılacak kadar yüksek,

Ne yıkılacak kadar eski...

Yalnızca benimle yaşayan görünmez bir sınır.

Bazen düşünüyorum;

İnsan gerçekten bir başkasını mı arar,

Yoksa kendinden eksilen parçayı mı?

Bu soruyu yıllardır taşıyorum.

Cevabını bulamadım.

Belki de bazı sorular,

Yanıtlanmak için değil,

İnsanı değiştirmek için vardır.

Her gün biraz daha başka biri oluyorum.

Dün sevindiğim şeyler bugün susuyor,

Dün sustuğum yerlerde bugün konuşuyorum.

Demek ki insan,

Kendi içine yaptığı yolculukta

Aynı kişi olarak dönemiyormuş.

Şimdi geriye baktığımda

Ne kazandıklarımı sayıyorum,

Ne de kaybettiklerimi...

Yalnız şunu biliyorum:

Bir ömür,

İçinde taşıdığı kadar ağırdır insan.

Ve bazen...

Kimsenin duymadığı bir sessizlik,

En uzun şiirden daha çok şey anlatırmış.

Çünkü...

Her insanın içinde,

Kimsenin bilmediği bir kıyı vardır.

Dalgası görünmez,

Rüzgârı duyulmaz,

Ama bütün fırtınalar

Önce oraya uğrar.

Ben en çok,

Kimsenin uğramadığı o kıyıda büyüdüm.

Yüzüme bakanlar,

Beni hep aynı kişi sandılar.

Oysa her mevsim,

İçimden bir başkası geçti.

Kimi ardına bakmadan gitti,

Kimi adını bile bırakmadı.

Bunu anlatmanın bir yolu olmalıydı.

Belki bir ağacın gövdesine bakarak...

Belki çatlamış bir taşın sabrından öğrenerek...

Belki de hiç konuşmadan,

Bir pencerenin önünde akşamı bekleyerek...

Çünkü bazı hakikatler,

Yüksek sesle söylenince küçülüyor.

Ben küçülmesini istemedim.

Onun için sustum.

Sustum da,

İçimde çoğalan şey yalnızlık olmadı.

İnsan sustukça,

Kendine daha çok yaklaşırmış.

Bir gün,

Yolunu şaşırmış bir gölge gibi

Kendi kalbime rastladım.

Ne bana sitem etti,

Ne de hesap sordu.

Yalnız uzun uzun baktı.

İlk defa,

En ağır yükün omuzlarda değil,

Vicdanda taşındığını orada öğrendim.

Şimdi geriye çevirecek hiçbir sayfam yok.

İleriye yazılacak birkaç satır kaldı yalnız.

Onları da acele etmeyeceğim.

Çünkü hayat,

Koşarak geçilecek kadar kısa değil;

Durup insanın kendi sesini dinleyeceği kadar derinmiş.

Ve belki de...

Bir ömrün en büyük kazancı,

Arkasında alkış bırakmak değil,

Bir tek yürekte,

Sessizce hatırlanacak kadar iz bırakabilmekmiş.

Mehmet Aluç