Tespihin İki Yakası

TESPİHİN İKİ YAKASI

Öyle bir ip ki içimizden geçer.

Ruh dediğin kehribar, bedense tane.

İp dediğin ömür bildiğin; dizilmek kaderdir.

Sen Sübhanallah'ta on sekizinci,

Ben tekbirde bir.

Nişaneye çeyrek kala

seyrüseferin.

Senden önce ve sonra

her bir neferin.

Tespihçinin elindeki

miski amberin.

Kokusu siner parıldayan şeffaf tenine.

Kıyamdan secdeye duran habbene.

Kıskanırım, yanarım, ışıldarım.

Dar ağacında asılmış bir naçarım.

Her turda bir tuhaflık, her taneye dokunuş.

Her turda bir tavaf, Lafz-ı Esma okunuş.

İki elde huşû ile gezerler.

Başın iki parmak arasında ezerler.

Aşınırsın günden güne, eskirsin için için.

Meraklısına pahadır ustalık ve biçimin.

Gözyaşıyla ıslanırsın, tövbeyle bazen.

Ellerde olursun nazlı bir semazen.

Zâkir diliyle parladıkça parlarsın.

Bazen öyle ısınırsın, için için harlarsın.

Aynı bedende gezinip de dururuz.

Bir kadife kesede hemhâl oluruz.

Biz kehribarız; tenimiz su, ruhumuz ateş.

Kalûbelâ'dan beri birbirine eş.

Ancak o zaman sen rükû, ben ise secde.

Aşkımıza tek şahit yaşlı seccade.

Zaman akıp gider, buluşamayız.

Bu ayrılığı tek başına biz aşamayız.

Kaç imamelik günümüz kaldı?

İplik çetin ama ömrü kısaldı.

Korkum ölmek değil; kopmak, dağılmak.

Ucuz boncuklar gibi yere saçılmak.

Tespihçi tekrar dizer, diyorlar.

Sanki kopup dizildiler... Nereden biliyorlar?

Gerçekten de korkmuyorum ölmekten.

Ödüm patlıyor ama ayrı düşmekten.

Ne olur uzaklaşma, yakında dur.

Aynı ipe dizilelim.

Aşk ile ezilelim.

Her otuz üç,

Üç niyaz.

Her zikir bir bölüm.

Yan yana düşmek nasip.

Ayrılık olsun ölüm.

Yılmaz Tizgöl

16.07.2026 / Nijni Novgorod