Çekip Gitsem İbrahim

ÇEKİP GİTSEM İBRAHİM

Bazen diyorum da, İbrahim,

kendi kendime.

Çekip gideyim

bilmediğim bir yerlere.

Her şeyi olduğu gibi arkamda bırakıp.

Sırtıma yalnızlığımı takıp.

Ağız dolusu bir küfür ederek gelmişine geçmişine...

Kendi kendime, İbrahim,

çekip gideyim bir yerlere.

O sözleri... çıkmıyor aklımdan, dağlayan

yüreğimi.

Büyük kavgaydı, İbrahim.

Ne özür dilerim,

ne de dönerim geri.

Kötü şeyler söyledim, tamam.

Tükürsen yalanmaz hani.

Sonra aklıma geliyor gözleri.

Bir buse konduramadığım, hüzün değmiş kirpikleri.

Acılı bir tebessüm, zehirli lotus çiçeği

gamzeleri.

Aklım gitmek istese de ruhum dönüyor geri.

Hüznüne, gülüşüne, iç çekişine kurban olduğum...

O olan her rüyayı hayra yorduğum.

Her gülüşüyle yeniden doğduğum.

Öyle bir sıkıntı var ki içimde.

Yer yarılsa da girsem içine... Ruhum belki kurtulacak.

Ölsem vallahi daha

iyi olacak.

Bazen çekip gideyim diyorum da, İbrahim,

kendi kendime.

Bilmediğim bir yerlere.

Ona kıyamıyorum.

Her duruşuna, her dokunuşuna...

İhtiyacım var ona...

Lavanta kokan saçlarına.

Kır çiçeği kokusuna.

Tırnakları turunç reçeli, elleri domates rendesi.

Hatta dudakları...

Sirke,

sarımsak,

tuzlu,

kekremsi.

Bazen çekip gideyim diyorum da, İbrahim,

kendi kendime.

Bilmediğim bir yerlere.

O kokuyor her şey...

Bırakamıyorum.

Kanıma işledi işleyeli,

kadın nedir öğrendim ben... İbrahim.

Ondan öğrendim ben renklerin en güzelini.

Kadın dediğin böyle olacak işte.

Bir eli oynaşta, bir eli işte...

Yüreğimi hızlandıran bakışları,

öğle sıcağı gibi yakışları.

Bazen çekip gideyim diyorum da, İbrahim,

kendi kendime.

Bilmediğim bir yerlere.

Kendime söz geçiremiyorum.

Ha sahi, desen ki: Hani gidecektin?

Yalvarsa da dönmeyecektin.

“Samimiyet nerede?”

Son yazdığı notun... satırında mı?

Çektiğin acılar hatırında mı?

Erkekliğin hepsi bu kadar mı?

Ben onun gözlerinde buldum sevgiyi, İbrahim,

sözlerine bakmam.

Umut fakirin ekmeği,

kafama takmam.

Eski bir romanın sayfaları arasında...

Gül yaprağı gibi, mahzun ve kurumuş.

Sevgimi mazide bırakmam.

Bırakamam.

Bazen çekip gideyim diyorum da, İbrahim, kendi

kendime.

Bilmediğim bir yerlere...

Ne desem bilmiyorum.

En iyisi mi otur oturduğun yerde.

Müptelasıyım herhâlde.

Ya da alın yazım, yazgım, kaderim.

Nasıl bırakıp gideyim,

İbrahim?

Yılmaz Tizgöl

Moskova

28.08.2023