Hayat Ne ki İbrahim

Aslında hayat dediğin,

bir gönlü kırmamak.

Bir samimi gülüş,

fırında taze ekmek,

top oynayan çocuklar,

omuza koyulan bir el,

alından süzülen ter demek, İbrahim...

Aslında hayat dediğin,

insanlıktan ibaret.

Kollamak kurdu, kuşu, böceği,

umut etmek geleceği.

Belki de bir sevda,

belki bir hayal,

belki bir kır çiçeği.

Aslında hayat demek,

helalinden yemek ekmeği.

Güne sahip çıkmak,

aslında gülmeyi sevmek,

yaşamak demek.

Gir bir gönle, imar et demek.

Yaraları tımar et demek.

Acıyan yerleri üfleyip öpmek demek, İbrahim.

Aslında hayat şefkatin ta kendisi.

Evinde sobanın tütmesi, saksıda çiçeğin bitmesi,

kuşların pencerede ötmesi,

ocakta tarhananın pişmesi,

ekmeğin bölünmesi demek.

Camların tertemiz silinmesi,

emeğin, hakkın bilinmesi,

anne elinin öpülmesi demek.

Aslında hayat,

yaşamak demek, İbrahim.

Ertelememek hiçbir şeyi.

Dünü ve yarını bilmek demek.

Bugünü ilmek ilmek

örmek demek.

Bazen yok olsa bile var, şükür demek.

Bazen rıza göstermek,

hamdolsun demek.

Bazen öfke,

bazen hiddet,

bazen yağmur sağanak.

Bazen çaresizlik, bazen olanak.

Kısacası hayat bazen artmak, bazen eksilmek,

bazen susmak, bazen ezilmek demek.

Bazen isyan etmek,

bazen boyun bükmek,

bazen yetinmek demek.

İşte İbrahim, hâlâ soruyorsan hayat ne diye,

aslında başı sonu belli,

uzunca bir mevzu,

koşulsuz bir tevazu.

Biraz acı,

biraz sızı,

biraz da vicdan demek.

Son durakta dönüp de arkaya bakmak demek.

Gözyaşından da olsa, İbrahim,

bir iz bırakmak demek.

YILMAZ TİZGÖL

12.06.2026 / Nijni Novgorod