Anlam Denizi

Anlam denizi,

kendi tuzunu kendi sessizliğinden damıtan eski bir yaradır.

Kıyılar, unutulmuş aynaların pasıdır;

rüzgâr, kırık pusulaların yetim alfabesi.

Ben, adımı çoktan yutmuş bir dalganın gölgesinde beklerim.

Her insan, göğsünde su geçiren bir sandal taşır.

İçimize dolan şey deniz değildir;

adını koyamadığımız boşluğun ağırlığıdır.

Küreklerimiz zamandan yontulmuştur,

ama hiçbir zaman zamana karşı çekilemez.

Gece, siyah bir istiridye gibi kapanırken

karanlık, inci yerine suskunluk büyütür.

Ay, göğün kör balıkçısıdır;

ışığını değil, kaybolan yüzleri avlar.

Ben her dalgada başka bir ömrün kırık yankısını duyarım.

Kelimeler...

Suyun altında çürümeyen kemiklerdir.

Onları ağza alan, biraz deniz olur;

biraz mezar, biraz göç.

Çünkü en ağır cümleler, hiçbir dile uğramadan batar.

Derinlikte, gözleri olmayan balıklar dolaşır;

onlar hakikati görmek için değil,

ona çarpmak için yaratılmıştır.

İnsan da böyledir belki:

En büyük anlamını, en büyük karanlığına çarptığında duyar.

Sonunda anladım;

anlam denizinin bir kıyısı yokmuş.

Kıyı dediğimiz şey,

yorulan ruhların uydurduğu son masalmış.

Ve biz, birbirimizi kurtarmaya çalışan kayıp sandallar değil;

aynı dalganın birbirinden habersiz kırılan köpükleriyiz.