Verdim Ömrü

Verdim Ömrü

Bir ses düştü gecenin tam koynuna,

Ay eğildi dağların o omzuna.

Yürüdüm suskunluğun az yoluna,

Döndüm kendi içimin öz yurduna.

Bir iz düştü gönlümün bu çölüne,

Yel yaslandı hasretin tek gülüne.

Bir sır aktı ömrümün o külüne,

Vardım sessizliğin huzuruna.

Bir kor düştü yüreğin özüne,

Dağlar vardı sabrımın izine.

Her nefeste vardım aşkın sözüne,

Yandım hakikatin nuruna.

Bir kuş kondu yalnızlığın dalına,

Gölge düştü ömrümün alnına.

Bir dua değdi kalbimin bağına,

Vardım gönlümün en son kapısına.

Bir su aktı susuz kalan bağıma,

Gün doğmadı bekleyen sabrıma.

Bir yıldız düştü gecemin bağına,

Vardım vuslat denen kapıya.

Bir ses kaldı içimde ezelden,

Bir yol geçti sessizce gönülden.

Ne aradım ne usandım bu yoldan,

Buldum beni bekleyen Yar'da.

Bir kor düştü yüreğimin özüne,

Dert yüklendi dağların her sözüne.

Bir ömür verdim aşkın izine,

Gönül kondu rahmet yurduna.

Bir bulut çöktü gönlümün dağına,

Yol göründü kaderimin çağına.

Bir sır düştü suskun kalbin bağına,

Açtım gönlüm sırlar ummanına.

Yel sır oldu kuruyan yaprağa,

Kor düştü de bağrı döndü ocağa.

Bir iz düştü yüzyıllık toprağa,

Sustum hikmet veren duaya.

Her taş bana kadim sözü fısıldar,

Her gölge bir başka perdeyi aralar.

Yollar beni benden alır, saklar,

Vardım sesi duyulmaz diyara.

Ay ışığı düştü gönül gölüme,

Yıldız değdi sessiz kalan külüme.

Bir aşk düştü ömrümün özüne,

Yandım rahmet veren nurlara.

Ben aradım izi kayıp kelâmı,

Dağlar örttü içimdeki firakı.

Bir nefeste bıraktım dünyayı,

Döndüm gönlün ilk durağına.

Ne ad kaldı ne de kalan nişanım,

Rüzgâr aldı dilden düşen feryadım.

Bir tek aşktır ezelî fermanım,

Verdim ömrü Hakk'ın yoluna.

Mehmet Aluç