Bir Milletin Hafızasına Kazınan Ve Silinemeyecek Gece

Bir Milletin Hafızasına Kazınan Ve Silinemeyecek Gece

Gece yarısını biraz geçmişti. Minarelerden yükselen salâ sesleri, alışılmış zamanların dışında okunuyordu. O sesi duyan herkes, bunun sıradan bir gece olmadığını hissetmişti. Evlerin ışıkları birer birer yanıyor, telefonlar susmadan çalıyor, televizyon ekranlarından peş peşe gelen haberler yüreklerde tarifsiz bir endişe oluşturuyordu. Salâlar yalnız minarelerden yükselen bir davet değildi; milletin hafızasına kazınacak uzun ve karanlık bir gecenin sessiz habercisi olmuştu. O dakikalarda kimse sabaha nasıl uyanacağını bilmiyordu. Kimi pencerenin önünde gökyüzünü seyrediyor, kimi ailesini yanına alıp haberleri takip ediyor, kimi de ellerini semaya açarak ülkesi için dua ediyordu. Saatler ilerledikçe belirsizlik büyüyor, yaşananlar yalnız ekranlardan izlenen görüntüler olmaktan çıkıp herkesin yüreğine dokunan ortak bir imtihana dönüşüyordu. İşte o gece, korkuyla cesaretin, endişeyle umudun, hüzünle kararlılığın aynı anda yaşandığı gecelerden biri olarak milletimizin hafızasında yerini aldı.

Aradan yıllar geçti. Takvimler değişti, mevsimler birbirini kovaladı. Ancak her yıl 15 Temmuz gecesi aynı saatlerde minarelerden yeniden yükselen salâ seslerini duyduğumda, zaman sanki bir anlığına duruyor. O geceyi yaşamış milyonlarca insan gibi ben de kendimi yıllar öncesine dönmüş hissediyorum. Kalbimde tarif edilmesi güç bir duygu kabarıyor; hüzün, gurur, endişe ve umut birbirine karışıyor. O ses, yalnız kulağıma değil, hafızama da dokunuyor. Çünkü bazı sesler duyulmaz, yaşanır.

Her salâ okuyuşunda gözlerimin önünden o gecenin telaşı geçiyor. Televizyon ekranlarına kilitlenen insanlar, birbirini merak eden aileler, sabaha kadar uyuyamayan çocuklar, dua eden anneler, endişesini belli etmemeye çalışan babalar, aynı gökyüzüne bakıp aynı kaygıyı paylaşan milyonlar… O an anlıyorum ki hafıza yalnız akılda değil, yürekte de yaşıyor. Bazı geceler vardır; üzerinden yıllar geçse bile insanın içinde ilk günkü sıcaklığını ve ağırlığını korur. Ben, her yıl okunan bu salâların yalnızca geçmişi hatırlatmak için okunmadığına inanıyorum. Bana göre onlar, aynı zamanda birlik olmanın, ortak değerlere sahip çıkmanın ve yaşanan acıları unutmadan geleceğe yürümenin manevi bir çağrısıdır. Çünkü unutulan hatıralar zamanla silinir; fakat yaşatılan hatıralar milletlerin ortak vicdanını diri tutar. İşte bu yüzden salâ sesleri yükseldiğinde yalnız kulak vermiyorum; içimde yıllardır hiç susmayan bir hatıraya da yeniden kulak kesiliyorum. İşte o gece, korkuyla cesaretin, endişeyle umudun, hüzünle kararlılığın aynı anda yaşandığı gecelerden biri olarak milletimizin hafızasında yerini aldı. Bazı geceler vardır; takvim yapraklarında yalnızca bir tarih olarak kalmaz. Aradan yıllar geçse de aynı duyguyu, aynı heyecanı, aynı hüznü ve aynı gururu yeniden yaşatır. İnsan, o geceyi hatırladığında yalnız geçmişi düşünmez; aynı zamanda millet olmanın, birlikte yaşamanın ve ortak bir geleceğe sahip çıkmanın ne anlama geldiğini de yeniden hisseder. İşte 15 Temmuz gecesi, milletimizin hafızasında böyle bir yer edinmiştir.

İşte O gece…

Gece yarısını biraz geçmişti. Minarelerden yükselen salâ sesleri, alışılmış zamanların dışında okunuyordu. O sesi duyan herkes, bunun sıradan bir gece olmadığını hissetmişti. Evlerin ışıkları birer birer yanıyor, telefonlar susmadan çalıyor, televizyon ekranlarından peş peşe gelen haberler yüreklerde tarifsiz bir endişe oluşturuyordu. Salâlar yalnız minarelerden yükselen bir davet değildi; milletin hafızasına kazınacak uzun ve karanlık bir gecenin sessiz habercisi olmuştu. Aradan yıllar geçti. Takvimler değişti, mevsimler birbirini kovaladı. Ancak her yıl 15 Temmuz gecesi aynı saatlerde minarelerden yeniden yükselen salâ seslerini duyduğumda, zaman sanki bir anlığına duruyor. O geceyi yaşamış milyonlarca insan gibi ben de kendimi yıllar öncesine dönmüş hissediyorum. Kalbimde tarif edilmesi güç bir duygu kabarıyor; hüzün, gurur, endişe ve umut birbirine karışıyor. O ses, yalnız kulağıma değil, hafızama da dokunuyor. Çünkü bazı sesler duyulmaz, yaşanır. Her salâ okuyuşunda gözlerimin önünden o gecenin telaşı geçiyor. Televizyon ekranlarına kilitlenen insanlar, birbirini merak eden aileler, sabaha kadar uyuyamayan çocuklar, dua eden anneler, endişesini belli etmemeye çalışan babalar, aynı gökyüzüne bakıp aynı kaygıyı paylaşan milyonlar… O an anlıyorum ki hafıza yalnız akılda değil, yürekte de yaşıyor. Bazı geceler vardır; üzerinden yıllar geçse bile insanın içinde ilk günkü sıcaklığını ve ağırlığını korur.

Ben, her yıl okunan bu salâların yalnızca geçmişi hatırlatmak için okunmadığına inanıyorum. Bana göre onlar, aynı zamanda birlik olmanın, ortak değerlere sahip çıkmanın ve yaşanan acıları unutmadan geleceğe yürümenin manevi bir çağrısıdır. Çünkü unutulan hatıralar zamanla silinir; fakat yaşatılan hatıralar milletlerin ortak vicdanını diri tutar. İşte bu yüzden salâ sesleri yükseldiğinde yalnız kulak vermiyorum; içimde yıllardır hiç susmayan bir hatıraya da yeniden kulak kesiliyorum. İşte o gece, korkuyla cesaretin, endişeyle umudun, hüzünle kararlılığın aynı anda yaşandığı gecelerden biri olarak milletimizin hafızasında yerini aldı. Bazı geceler vardır; takvim yapraklarında yalnızca bir tarih olarak kalmaz. Aradan yıllar geçse de aynı duyguyu, aynı heyecanı, aynı hüznü ve aynı gururu yeniden yaşatır. İnsan, o geceyi hatırladığında yalnız geçmişi düşünmez; aynı zamanda millet olmanın, birlikte yaşamanın ve ortak bir geleceğe sahip çıkmanın ne anlama geldiğini de yeniden hisseder. İşte 15 Temmuz gecesi, milletimizin hafızasında böyle bir yer edinmiştir, vesselam.

Mehmet Aluç