Burada Bir Şey Oluyor

Burada Bir Şey Oluyor

22 Temmuz 2026

Bugün edebiyat öğretmeni arkadaşım Öznur'la buluşmak üzere Komünite Köşk'e geldim. Yola çıkmadan önce, "Yanına bir kitap al." demişti. Ben de kitaplığımdan İnci Aral'ın Sadakat romanını alıp çıktım. Bu kitabın beni böylesine hazırlıksız yakalayacağını bilmiyordum.

Mekâna erken vardım. Duvara asılmış afişlerden biri dikkatimi çekti: "Burada bir şey oluyor." Bir diğerinde ise "komünite" kelimesi tanımlanıyordu. Ortak bir alanı, zamanı ya da duyguyu paylaşan insanların oluşturduğu topluluk... Aynı yerde bulunmanın ötesinde, birlikte var olma hâli... Bu tanım, daha Öznur gelmeden bulunduğum atmosferi anlatıyordu.

Beklerken kitabın ilk sayfalarını açtım. Daha birkaç sayfa geçmeden hapishanenin kokusu anlatılıyordu. Terin, nemin, kapalı havanın ve insan bedenlerinin birbirine karıştığı ağır bir koku... Satırları okurken birden yaşlı bakım merkezine yaptığım ziyaret geldi aklıma. Oraya ilk girdiğimde hissettiğim o ağır koku yeniden burnuma doldu sanki. O gün bunun yalnızca bir koku olmadığını anlamıştım. Yaşlılık, yalnızlık, bekleyiş ve unutulmuşluk da o havaya sinmişti. İnci Aral'ın satırları belleğimdeki o kapıyı yeniden araladı.

Beklemek üzerine de düşündüm.

Öznur uzak bir mesafeden geliyor. Böyle bekleyişlerde içim rahat oluyor. Çünkü biliyorum ki bazen gecikmenin nedeni umursamazlık değil, yoldur.

Ama her bekleyiş aynı değil. Geçen gün bir arkadaşım beni yine uzun süre bekletti. Üstelik bu artık bir alışkanlığa dönüşmüş gibiydi. O an düşündüm; insanı yoran beklemekten çok, bekletilmenin sıradanlaşması.

Yine de beklemeyi olumsuz bir duyguya teslim etmiyorum. Çantamdan kitabımı çıkarıyor, çevremi gözlemliyor, insanların yüzlerinde yeni karakterler arıyor, aklıma gelen cümleleri not ediyorum. Böylece beklemek, boşa geçen zamana değil, yazının sessiz hazırlığına dönüşüyor.

Belki de yazmak bana bunu öğretti. Artık beklediğim anlarda zaman eksilmiyor; birikiyor.

H. Çiğdem Deniz