Korkum Ben Ve Oğuz Atay

Korkarız. Ölmekten, sessizce gitmekten. Bu korkunun temelsiz olduğunu veya daha doğru bir ifadeyle gereksiz olduğunu sanmıyorum. Kendini ya da belki daha kötüsü sevdiklerini toprağın altında günbegün erirken düşünmek dahi insanda mide bulantısı oluşturur. Ve bir gün bu senaryolar, kafada yazılan ve sonra silinen, rafa kaldırılan hikayeler bir gün gerçeğe dönüşecek. Film olmayı, gerçekdışı bir hâl olmayı geçecek. 

Hâl böyleyken insanın içinde ve zihninde bir yerlerde ürkmüş, ağlamaktan gözleri buğulanmış bir çocuğun olması doğaldır. Hatta o çocuğun gözünden beynimizin kıvrımlarına düşen her bir damla yaş, bizim bu dünyada geçen her dakikamız ve gülüşümüzden daha gerçektir. Çünkü o çocuk bir yerlerde köşeye sinmiş, hayattan kopmuş gibi gözükse de aslında ciltlerce kitaplık bir hakikatı kavramıştır: ölüm. 

Oğuz Atay'ın ünlü yapıtında beni kaburgamdan yakalayan ve oradan bir iki kemiğimi alıp götüren iki alıntı var. Bunlardan birinde Selim duvara bakar ve hiç resim asmadığını fark eder. Sonrasında kendi kendine "yanlış yaşarım korkusuyla yaşamadım" der. Köşesinde ağlayan çocuk bir hakikati kavramıştır. Bu muhakkak. Fakat ona karşılık ne vermiştir? Öleceğim korkusu ile zaten yanına bir kere gelen ve her an kalkıp gidebilecek bir dostunu feda etmemiş midir? Bu hâlde nasıl olur da hâlâ duvara bakma hakkını elimde tutabilirim bilmiyorum. Doğrusu Selim Işık'ın duvara bakma cesareti göstermesini bile tebrik etmek gerek. Ne ben ne de bu çağda yaşayan birçok insan artık duvara bakıp, daha ele geçiremeden kaybettiklerini dahi hatırlama cesareti gösteremiyor. Ne demişler, yaşarsan belki hayatın yükünü çekersin. Fakat yaşanamayan bir hayatın yükünü çekmek mümkün değildir.