Bir Başka Yağardı Yağmur

"Bütün renklerimi siliyor dışarıdaki yağmur"

Bir kurşun kalemle kendi küçük devletimi bir imparatorluğa devşirdiğim vakitler yağmur bir başka yağardı. Sanki biraz müşfik, biraz da uyarıcıydı. Bana “bu saatte dışarıda olma!”, evine git minvalinden bir şeyler söyler. Bense kimi zaman onu kulak ardı eder, kimi zaman ise bir emirmiş gibi dinlerdim. Ne demiştim? O zamanlar yağmur bir başka yağardı... Kaldırımları bir an toprağa, hem de ekilmiş biçime hazır bir toprağa döndürecek sanırdım. 

Bazı zamanlar ona kızdığım da olurdu. Mahalle maçının en dişe diş dakikasında yağar ve birden balkonlara dolaşan annelerin sanki tek bir ağızdan, milli marş söyler gibi eve çağırmalarına vesile olurdu. Ki takdir edersiniz, bu bizlerin zihinlerinde pek hoş yankılara sebep olmazdı. Kimi zaman çukurların içinden uçarcasına geçen arabalar ise ağızlardan çıkan birtakım övgülere mazhar olur ve iş bir yerde yağmura bağlanırdı. Yağmur, o zamanlar bir başka yağardı. 

Günlerden bir gün yağmurun sesini duyar gibi oldum. Onun kıskançlığını, arzularını bizzat hissettim. Evdeki odaların her biri bir memleket, mutfak ise hak edilmesi gereken bir ziyafet masası iken dışarıda da beni durdurmaya yeminli bir yağmur yağıyordu. Yanımda ise en sevgili yardımcım, benim ilk ve o zaman için tek kaptanım ile beraber memleketleri tek tek demirden pençelerimiz ile dize getiriyor, onları ve içindekileri kendi köleniz yapıyorduk. Fakat bizim hükümdarlığımız barbarlık veya gaddarlığa dayanmadığından onları ziyarete ortak etmek tek amacımızdı. Köleleri ardımıza takıp tüm memleketler Kaptan’ım ve bendenizin hükmüne girdiği vakit, ziyaret masası hak edilmişti. Dışarıdaysa yağmur bir başka, sanki bizleri kıskanır gibi yağıyordu. 

Bir gün hükümdarlığıma getiremediğim ve fakat benim ayağına gittiğim bir hekim, yağmurun ve soğuk havaların bende baş ağrılarına sebebiyet verdiğini söyledi. O zamana kadar göz ardı ettiğim fakat bir yerlerde varlığını hissettiğim nefret doğmuştu. Yine Poseidon’un birilerine kızdığı ve denizleri çalkalandırdığı bir gün, başımda kimilerinin bere demekle aldandığı, bir kaptan şapkası ile yağmura karşı mesafe almıştım. Oysa, bir yerde nefret sanki ona karşı hürmete engel olmuyordu. Zira dediğim gibi yağmur, o zamanlar başka yağıyordu. 

Sonra bir gün, benim artık yağmura ve baş ağrılarına alıştığım bir zaman bir yağmur değil yalnızca dışarıdaki renkleri, içimde iyi ve güzele dair ne varsa silip süpürdü. Benim değer verdiğim, içimde birer nefes kadar önemsediğim her şey birtakım kirler ve paslar ile götürüldü ve ben elimden gelen hiçbir şey olmadan yalnızca izledim. Oysa orada yağmurun tüm renkleri, tuvalden boyaları eritip akıtan bir alet gibi aldığını ve götürdüğünü gördüm. Ne kırmızım kaldı tabloda ne de yeşil. Elimde renksiz, fırçasız bir tuvalle beklemekteyim. O günden beri, geri gelecek tek bir renk olsa dahi her yağmuru muhasara altına alırım. Çünkü bilirim ki, bir zamanlar yağmur bambaşka yağardı. Elbet bir gün tekrar yağar...