Kutlu Uyanış Yaratılışın Beşiğinden Ebedi Töreye

KUTLU UYANIŞ: YARATILIŞIN BEŞİĞİNDEN EBEDİ TÖREYE

Kutlu devran başlar koptuğu anda,

Zamanın sustuğu ilk çağda bir han.

Sonsuz bir denizde durdu her mekân,

Kayıra Han yalnız göklerde kaldı.

Ne bir kaya vardı ne dikilen dağ,

Yüce gök mülkünde örüldü bu ağ.

Kuruldu dilsizce en ulu o bağ,

Uçsuz bucaksız bir ummana daldı.

Kayıra Han tuttu gizli gizemi,

Yalnızlık içinde sürerken demi.

Suların hâkimi, derya mahremi,

Sudan bir mucize selamlar saldı.

Yalnızlık sıkıp da yorunca canı,

Işıkla bürüdü kuru mekânı.

Bir şafak aradı deryayı saran,

Bir arzu derinden ruhunu çaldı.

Ak Ana yükseldi, eridi buzlar,

Dalgalandı birden dilsiz bu sular.

Gecenin bağrında doğdu yıldızlar,

Kutsal bir nefesle nurunu saldı.

Ak Ana seslendi ulu tanrıya,

"Yarat" diye durdu akan duruya.

Can verdi ansızın sessiz koruya,

Sesinin yankısı engine daldı.

Ak Ana kayboldu suyun içinde,

Kayıra Han kaldı binbir biçimde.

Dünyayı kurmanın büyük göçünde,

Kutsal buyrukları eline aldı.

Yarattı yerleri, dokuz kat göğü,

Tarihe kök saldı Türk'ün bu öğü.

Kutsal bir ışıkla ördü her evi,

Aydınlık karanlık rengini aldı.

Can verdi toprağa yeşil yaprakta,

Tanrı can üfledi kutsal toprakta.

İnsanı var etti doğan şafakta,

Balçığa üfleyip bir ömür verdi.

Altay Dağları'nda uzadı boyu,

Orada yürüdü ilk insan soyu.

İçtiler Tanrı'nın sunduğu suyu,

Kutlu yurt içinde murada erdi.

Oğuz Han soyudur cephede duran,

Yeryüzü üstünde düzeni kuran.

Zulmün ve küfrün de bendini kıran,

Alpların eliyle adalet verdi.

Atlar koşturuldu şerefe, şana,

Yayıldı ordular dört bir cihana.

Destanlar yazıldı candan canana,

Göçler dalga dalga yollara serdi.

Gök kubbe çökünce son bulur bu düş,

Biter en sonunda şanlı yürüyüş.

Güneş sönüp gitse, başlasa dönüş,

Töre son nefeste divana erdi.

Vazgeçmedi asla bu asil nesil,

Tanrı buyruğuydu, değildi ezil.

Kanında akarken o kutsal asıl,

Ölüm gelse bile sözünde erdi.

Destanlar söyleşir bilge şamanlar,

Aydınlığa çıktı karanlık anlar.

Kayıra Han yurdu korur, cananlar,

İnsanlık nihayet huzura erdi.