Hazan Nöbeti

Sessizce süzülen bir akşamüstü,

Gövdenin gölgesi toprağa düştü.

Zamanın çekici bu alna küstü,

Uzakta ufkumu saran sevdiğim.

Gözlerin içimde derin bir kuyu,

Ruhumda eritir en koyu suyu.

Unuttum seninle nefsi, uykuyu,

Varlığın zırhını kuran sevdiğim.

Adını sakladım dilsiz taşlara,

Sırrımı vermedim dilsiz kuşlara.

Ömrün o külünü vurdum yaşlara,

Bağrımda o kesik duran sevdiğim.

Gurbetin yolları çetindir, dardır,

İçimde sızlayan kapkara kordur.

Her gövde içinde bir kesik vardır,

Beni bu dehlize salan sevdiğim.

Gidiyor bu gençlik, durmuyor zaman,

Bize de kalmıyor bu fani cihan.

Dünyadan göçerken şu yorgun kervan,

Alın teri silip bitti bu devran.