Kırık Vardiya

Sabahın köründe sirenler çalar,

Açılır demirden o ağır kapı.

Gömülür tezgâha umutlar, canlar,

Emeğin sırtından yükselir yapı.

Ankara yasa der bükülür bilek,

Meydanlar kilitli sokaklar suskun.

Bir dilim ekmektir koskoca dilek,

İşçi fabrikada kadere küskün.

Grevler yasaklı hep, pankartlar yerde,

Hakkını arayan zindana düşer.

Adalet denilen o gizli perde,

Güçlüye açılır yoksula düşer.

Babanın giydiği o yırtık tulum,

Oğula mirastır tükenmez çile.

Sermaye büyürken işçiye zulüm,

Dökülür ekmekten akan her tere.

Bir gün elbet döner bu bozuk çarklar,

Alın teri kalmaz kimsenin yerde.

Yeniden canlanır meydanlar, parklar,

Şafaklar sökülür kapkara derde.