Kırık Vardiya

Sabahın köründe sirenler çalar,

Açılır demirden ağır bir kapı.

Gömülür tezgâha umutlar, canlar,

Emeğin sırtından yükselir yapı.

Zamanın dişlisi büküyor eti,

Tezgâhta pıhtılaşır o dilsiz şafak.

Madenin sırtında taş iskeleti,

Karanlık kusuyor her yeşil yaprak.

Grevler yasaklı, pankartlar hep yerde,

Hakkını arayan zindana düşer.

Adalet denilen karanlık perde,

Güçlüye açılır, yoksula düşer.

Babanın giydiği yırtık tulumdur,

Evlada mirastır bitmeyen çile.

Sermaye büyürken işçi kulumdur,

Dökülür ekmekten akan her ter de.

Şalterler inecek, rüya duracak,

Et kemikten hesap soracak bir gün.

Meydanlar o eski mührü vuracak,

Kırılan köpükler duracak düzgün.