Kırık Vardiya

Sabahın köründe çığlık fırlatır,

Açılır demirden o devasa ray.

Tezgâhlar ömrümü dişler, yıpratır;

Emeğin sırtından beslenir bu bay.

Zamanın çarkları gömülür ete,

Şafaklar can çekişir paslı tende.

Her soluk bir diyet ağır nöbete,

Gençliğim silinir kalır geride.

Pankartlar çamurda, kelepçe darda,

Hakkını haykıran zindana sığar.

Adalet denilen yırtık duvarda,

Zengine güneş var, bize dert yağar.

Babanın giydiği o kirli yağlık,

Evlada mirastır, tükenmez sızı.

Sermaye büyürken çalınır sağlık,

Alından dökülen ekmeğin tuzu.

Şalterler inecek, bitecek rüya,

Et kemikten mutlak hesap soracak.

Meydanlar dolunca o coşkun suya,

Zulmün sarayları elbet duracak.