Enkazın İçinden Geçen Yıllar

Yirmi yedi yıl...

Dile kolay.

Ama bazı acıların üzerinden yıllar geçmiyor. Takvim yaprakları değişiyor, şehirler büyüyor, insanlar yaşlanıyor; fakat insanın içine gömdüğü bazı günler, ilk günkü gibi yerinde duruyor.

17 Ağustos 1999...

O gece, yer yarıldı.

Binalar yıkıldı.

Hayatlar yarım kaldı.

Dostlarımızı, arkadaşlarımızı, komşularımızı kaybettik. Bir gecede binlerce insanın hayatı değişti. Biz de değiştik.

Ben o geceyi yaşayanlardan biriyim.

Bugün, aradan yirmi yedi yıl geçerken yine Yalova'dayım.

Depremden birkaç yıl sonra bu kentten ayrıldım. Sonra yeniden döndüm. Fakat döndüğüm yer, bıraktığım Yalova değildi.

Burası bir zamanlar hatıralarımı emanet ettiğim, sırlarımı paylaştığım, dostluklarımı biriktirdiğim küçük kentti.

Şimdi ise başka bir şehir karşılıyor beni.

Sokakları değişmiş.

Binaları değişmiş.

İnsanları değişmiş.

Sesleri değişmiş.

Ama benim hafızam değişmemiş.

Ben hâlâ bazı sokaklardan geçerken o geceyi hatırlıyorum.

Bir apartmanın önünden geçerken, “Burada kimler vardı?” diye düşünüyorum.

Bir caddeye baktığımda, yıllar önce birlikte yürüdüğüm insanları arıyorum.

Sonra anlıyorum ki insan bazen kaybettiklerini mezarlıklarda değil, şehrin sokaklarında arıyor.

Küçük adımlarla yürüyorum bu kentte.

Omuzlarımda yılların ağırlığı var.

Korkularım sessizleşmiş, ama kaybolmamış.

Bazen nefesim daralıyor.

Bazen bir ses, bir koku, bir görüntü beni yıllar öncesine götürüyor.

O an, yirmi yedi yılın hiç geçmediğini hissediyorum.

Kent değişmiş olabilir.

Ama insanın hafızası değişmiyor.

Bu gece yine anmalar yapılacak.

İsimler okunacak.

Dualar edilecek.

Belki meydanlar dolacak.

Belki insanlar ellerinde karanfillerle gelecek.

Ben ise kalabalığın biraz uzağında, sessizce kendi kaybettiklerimi hatırlayacağım.

Onlar için birkaç dua okuyacağım.

Çünkü bazı insanlar öldükten sonra da bizimle yaşamaya devam ediyor.

Bir fotoğrafta...

Bir sesin hatırasında...

Bir evin kapısında...

Bir sokağın köşesinde...

Ya da insanın yüreğinin en sessiz yerinde...

Yalova'ya her gelişimde biraz daha anlıyorum:

Deprem sadece binaları yıkmadı.

Bazı hayatları yerinden söktü.

Bazı aileleri eksiltti.

Bazı çocukları büyüttü.

Bazı insanları yaşlandırdı.

Ve bazılarımızın içinde, hiç kimsenin göremediği bir enkaz bıraktı.

Ben hâlâ o enkazın içinden geçerek yürüyorum bu kentte.

Yirmi yedi yıl sonra bile...

Ve bugün, 17 Ağustos'a bir gün kala, Yalova'nın gökyüzüne bakıp sessizce şunu söylüyorum:

Unutmadık.

Unutmayacağız.

Çünkü unutmak, yalnızca geçmişi silmek değildir.

Bazen kaybettiklerimize ikinci kez sırtımızı dönmektir.

Ruhları şad olsun.

Hepsi nur içinde yatsın.