İçimdeki Son Yıldız

İçimdeki Son Yıldız 

Gece, insanın en dürüst aynasıdır. Gündüzün gürültüsünde susturulan ne varsa, karanlık çökünce birer birer dile gelir. Dün gece yine dolaştım geçmişin o sessiz, kimsesiz sokaklarında. Çevirdiğim her anı sayfası, bana hatırladıklarımdan çok unuttuklarımı gösterdi. Meğer zaman yalnız yılları değil, bizden eksilen parçaları da alıp götürüyormuş.

Sanırlar ki yalnızlık, dört duvar arasında tek başına kalmaktır. Oysa asıl yalnızlık, insanın kendi sesine yabancılaşmasıdır. En derin konuşmalarımızı bir başkasıyla değil, içimizde büyüyen o büyük suskunlukla yaparız. Bazen yarım kalmış bir cümle, bazen hiç yaşanmamış ihtimaller gelir, sessizce yanı başımıza oturur.

O gece sen de vardın… Belki hafızamın unutmaya kıyamadığı bir anı, belki de sığınacak bir düş olarak. Ama varlığın, karanlığın içinde usulca süzülen bir ışık gibiydi. Anladım ki bir insanın yokluğu, bazen bütün bir hayattan daha büyük olabiliyormuş. Kokun siner odalara, sesin yankılanır duvarlarda, hatıran yüreğin en kuytu yerine yerleşir. Bazı izler, gitmekle silinmez.

Beklemek; bir başkasını değil, kaybettiğimiz kendimizi aramaktır. İnsan bazen geleceğini bildiği için değil, umudunu yitirmemek için bekler. Çünkü umut, gecenin en zifiri anında bile içimizi aydınlatan son yıldızdır.

Yine akşam olacak, gökyüzü yıldızlarla dolacak. Belki sen yine gelmeyeceksin. Ama ben, içimdeki o ışığı söndürmeden aynı soruyu sormaya devam edeceğim. Çünkü bazı bekleyişler kavuşmak için değil, insan kalabilmek içindir.

Bekliyorum…

Geleceksin, değil mi?