İnsan Kendini İnşa Eder

İnsan,

doğduğu ev değildir aslında;

fakat ömrü boyunca

evin duvarlarını taşır kemiklerinde.

Kader,

alna vurulan ilk kesik cümle;

karakter,

cümleyi kendi etiyle tamir etmektir.

Kolay olan,

suçu zamanın dişlilerine fırlatıp kaçmaktır.

Zor olan,

aynaya bakıp bahanelerin etini görebilmektir.

Çünkü ayna yüzü göstermez yalnızca,

arkasındaki o çıplak yalanı kusar.

Başarı,

kimsenin alkışlamadığı o soğuk gri günlerde

çekiç vurmaya devam edebilmektedir demire.

Çünkü alkış, emekten sonra süzülen bir tozdur;

emek ise, alkıştan önce karanlıkta yürümeyi bilenlerin işidir.

Her insan,

bir gün haklı çıkabilir bu pazar yerinde;

fakat herkes,

iyi kalamaz o çürüyen kalabalıkta.

Haklı olmak, bazen bir cümle kazandırır;

iyi olmak, bir ömür.

Öfke, kapıyı tekmeyle açan kör bir hırsız;

akıl, anahtarı arayan dilsiz sabırdır.

Biri gövdeyi güçlü gösterir,

diğeri gerçekten kemikleştirir.

Unutma;

kök, toprağı suçlayarak ağaç olmaz,

yırtarak etini karanlığın, sızarak çürümeye ağaç olur.

İnsan da dünyayı değiştirmeden önce,

kendi içindeki çölün kuyusunu kazmalıdır.

En büyük zafer, bir başkasını devirmek değil;

dün yaptığın yanlışın,

bugün senin yüzüne bakarken utanmasıdır.

Hayat, sana kaç kez düştüğünü sormaz;

her düştüğünde,

ayağa kalkarken asfalta basan o dizlerin,

nasıl bir iskelet taşıdığına bakar.