Anlam Denizi 2

Bir deniz var, haritalarda görünmeyen;

Ne tuzu dile benzer ne dalgası zamana.

Her damlasında bin cevapsız soru uyur,

Her ufkunda başka bir sessizlik doğar.

Ben, adını koyamadığım o suya bakarım.

Kelimeler gelir, kıyıda ayakkabılarını çıkarır,

Suda eriyen mürekkep gibi kendinden vazgeçer.

Çünkü anlam, dile sığmayan bir misafirdir;

Konuşuldukça uzaklaşır,

Susuldukça derinleşir.

Kayıp sandallar dolaşır geceleri;

Hiçbiri aynı yıldızı izlemez.

Kimisi bir çocukluğunu arar,

Kimisi hiç yaşanmamış bir yarını.

Deniz, hepsinin adını bilir; kendini tanıtmaz.

Rüzgâr, görünmeyen kıyılardan haber getirir.

Bir ses der ki: "Aradığın yer, vardığın yer değildir."

O vakit dalgalar aynaya dönüşür;

İnsan karşısında denizi değil,

Kendi sonsuzluğunu görür.

Ben de bir avuç şiir bırakırım suyun avuçlarına.

Belki bir dalga alır, belki bir sessizlik saklar.

Çünkü hiçbir söz denizi tüketemez,

Ama bir tek dize,

Bir ömrün karanlığında kıyıya dönüşebilir.

Ve gün gelir, deniz çekilmez; insan çekilir.

Sorular kalır, cevaplar kabuk bağlar.

Geride yalnızca dalgaların öğrettiği hakikat kalır:

Anlam, bulunacak bir ada değil,

İçinden geçerek insan olduğumuz sonsuz bir denizdir.