Alkışlanan Tiranlar

Saraylar kurmadılar önce,

Kalplere girdiler sessizce.

Görkemli sözlerle, umutla sarıp

Yavaşça çöktüler bilincin üstüne.

Sopa kullanmadı çoğu,

Sevgiyle eğdi başları.

Zincirlerini altınla süsleyip

Özgürlük diye sundular kafesleri.

Her alkış, biraz daha kör etti gözleri.

Ve her tezahürat, biraz daha sağır yaptı kulakları.

Çünkü tiran, kılıçla değil,

Sevgiyle hükmeden bir yalan haline geldi.

Bir halk, tiranına âşık olmuşsa,

Artık devrim bile ihanettir orada.

Doğruyu söyleyen, düşman sayılır.

Gerçeği gösteren, taşlanır.

Sen sustuğunda değil,

Alkışladığında büyür tiran.

Ve o da bilir:

Ne kadar çok alkış, o kadar az sorgu.

Tahta oturanlar değil en büyük tehlike—

Tahtı elleriyle kuranlar,

Ve sonra önünde diz çökenlerdir

Gerçek tiranlar.