Işıksız Kalabalıklar

Kaldırımlarda birbirine çarpan o çiğ, o sağır sesler;

havada asılı kalıyor her cümle, ama kimse kimseyi duymuyor bu panayırda.

Göz göze geliyor metrolarda, meydanlarda binlerce yabancı yüz,

fakat o ıslak gözbebekleri birbirinin derinliğine asla bakmıyor,

herkes kendi önündeki o küçük ekranın dehlizinde kaybolmuş çoktan.

Sokaklar alabildiğine dolu, turnikelerden taşıyor o devasa kitle,

fakat içlerdeki o odalar bomboş, zihinlerin içi o ıssız bozkırlardan daha sessiz.

Şehrin gürültüsü arttıkça, o kadim ışık azalıyor yukarıda;

çünkü yan yana geldikçe eksildi, o kalabalık pazarında bölündü ve ufalandı insan.

Her biri başka bir maskeyle, başka bir kumaşla örtülü, ama ruhları aynı tornadan çıkma:

Aynı parıltılı camlara bakan, aynı tezgâhtan sunulan korkularla dilini yutanlar...

Farklı renkler giyinirler, ayrı kelimelerle konuşurlar güya,

oysa kafalarının içindeki o düşünceler, fabrikada önceden yüklenmiş paslı birer kopya.

Ne zaman içlerinden biri ayağa kalkıp, o gürültüyü kesecek sert bir soru sorsa,

ortalık derin bir sessizliğe bürünmez bu çağda;

akrep ile yelkovan hızlanır, şüphe, o meydanlarda kopan devasa gürültünün içinde boğulur yavaşça.

Çünkü bu çürük düzende, uykusundan sıçrayarak uyanan o hırçın zihinler değil,

hiç ayılmadan, o turnikelerden pürüzsüzce geçip uyum sağlayanlar makbuldür.

Ve o kadim ışığı göğsünde taşıyanlar bu sokaklarda;

ya bir delinin hezeyanı sanılır, ya da düzenin o uykusunu bozan birer düşman.

Işık arayan yorgun bir gölge yürür şimdi bu çiğ omuzların, bu kalın paltoların arasından,

fakat gözleri kamaşır, kamaştıkça körleşir kalabalığın o zifiri karanlığında.

Fiziksel bir yalnızlıktan, tek başına kalmaktan değil;

omuz omuza durduğu o kitledeki o devasa anlamsızlıktan ürker insanın içi.

Andım ki o uzun, o sağır akşamüstünde:

Bu devasa kalabalık, yalnızca bir vitrin gibi görünür sokaklarda.

Bu insanlar, nefes alıp verirler, yerler, içerler, yalnızca vardırlar...

Ama göğüslerinin sol tarafında tek bir kıvılcım bile kımıldamaz, yaşamazlar.

Bakmazlar gökyüzüne, görmezler yanı başlarındaki yarayı.

Ve kendilerini kurtaracak o yangında, asla yanmazlar.