Susuyoruz Aşkın Yüzüne

Geçmişi süpürüyor çöpçüler sabahın köründe

Kibrit çöplerinde yanmış bir orman ağıdı

Kül tablaları isyan ediyor söndürülen aşklara

Kırmızı dudaklarından damlayan tatlı zehir

Sarı ihanete uğramış bir yaprağın vedası

Göğe asılmış ıslak bir çarşaf gibi bulutlar

Vapur düdüğü yırtıyor yalnızlığın zarını

Kırık dökük hecelerle konuşuyoruz artık

Kuşlar bile unutmuş uçmanın mavi telaşını

Aynalara bakmaktan korkan yüzlerin şehrinde

Lambalar yutuyor kendi ışıklarını korkudan

Gölgelerimiz kavga ediyor duvarlarda biz susarken

Saatler ileri alınmış bir ayrılığa ayarlı

Zaman yara bere içinde kalıyor aramızda

Sessizliğin çığlığı sağır ediyor en sağır odaları

Gülüşlerimiz iğreti bir yama gibi duruyor yüzümüzde

Oysa ne çok söz birikmişti dilsiz damaklarımızda

Kendi sesimizden korkup saklanıyoruz sessiz harflerin ardına

Ne çok kelime israf ettik susabilmek için

Ne çok öldük, bir kere sevebilmek için

Deniz, mavisini kusmuş bir sarhoş gibi yatıyor kıyıda

İntihar mektubu gibi katlanıyoruz yastık altlarına

Ağaçlar asfalt gözyaşları döküyor beton dualara

Şimdi sadece susuyoruz, bağırarak susuyoruz aşkın yüzüne