Çölün Bağrı Çatlarken

Çölün bağrı çatlarken bir damla su düşerdi,

Göklerin kilitleri sesinle çözülürdü.

Taşlaşan yüreklere merhamet gür ererdi,

Zifir kuşanmış zaman gölgenden süzülürdü.

Kırık bir kamış gibi inleyen şu gönüller,

Kapında diz çökerek yeniden dirilirdi.

Adın değen dudaktan sökülürken dikenler,

Yeryüzü cenderesi ruhlardan eksilirdi.

Toprak senden öğrendi sevmeyi ve durmayı,

Rüzgâr adını alıp dolaştı kuytuları.

Kırdı yetim geceler namludaki pusuyu,

Susturdu coğrafyayı şefkatin uykuları.

Bıraktık arkamızda hırsın karanlığını,

Yıkansın mülk ve kibir, kalsın kulun yalını.

Görseydik rüyamızda o mahrem yangınını,

Dönüşürdü şu ömür sonsuz yüce duaya.