Tuzun Hafızası

Ahşap bir omurganın üzerinde gıcırdıyor deniz,

Yırtık ağların arasında kuruyor sabrın ıslak kokusu.

Bir balıkçı eğilmiş motorun dumanlı çarkına,

Ellerinde pul karası, yüzünde gurbetin sert tuzu.

Banttan akan hazır dünyalara benzemez buralar;

Burada dalga, her gidişinde ömürden bir parça koparır sinsice,

Her çekilişte kıyı biraz daha tenha, biraz daha kimsesiz kalır.

Yirmili yaşların coşkun akıntısı hangi ara dindi, bilmiyorum,

Avuçlarımda şimdi ağ çekmekten geçmeyen derin yaralar.

Eskiden fırtınaları yırtacak şarkılar söylerdim dümende,

Şimdi iki sefer arası kaçırılmamış bir sakinliğin hesabındayım.

İnsan rızkının peşine düşerken, gençliğini hangi sularda unuttuğunu

Ancak dalgaların sesindeki eski kimsesizliği duyunca anlıyormuş meğer.

Misinanın ucunda titriyor karanlık denizin derin, dilsiz göğsü,

İğne değdikçe suların tenine, dipten eski bir ağıt yükseliyor sanki.

Karşıdaki puslu kıyıda şehirlerin ışıkları birer birer yanıyor;

Her cam bir yuvaya açılıyor, her lamba bir isme.

Biz ise burada, sac levhalarla dalgaların arasında,

Günün batışını da doğuşunu da suların parlamasından anlayan son adamlarız.

Birazdan tekne yanaşacak eski iskeleye, lastikleri yosun tutmuş tahta sahile,

Kafamı yorgun dümen direğine yaslayıp denizin uyanışını izleyeceğim sislerin arkasından.

Çünkü insan ne kadar unutulursa unutulsun bu hırçın gurbette,

Cebindeki son kırık ümidi, denizin derin siyahlığına teslim etmeden

Ölmeyi asla kabul etmiyor.