Kedi Miyavladı Annem Koştu Ben Çağırdım Ne Var Dedi

Bir ara kedi sahiplenmek istedim.

Gittim barınağa, bir tanesini gördüm ve dayanamadım. Eve kediyle döndüm.

Eve kediyle geldiğimde annem öyle bir baktı ki, kedinin daha ilk dakikada evden kovulma ihtimali vardı. Benim de onunla beraber. 😂

“Ben bakmam.”

“Sen bakmayacaksın zaten, ben bakacağım.”

“Her yer tüy olur.”

“Temizleriz.”

Annem ilk günlerde gayet mesafeliydi.

“Ben alışmam buna.”

Sonra birkaç gün geçti.

“Acaba acıkmış mıdır?”

Bir hafta sonra: “Su kabını doldurdun mu?”

Bir süre sonra: “Şşş, sessiz ol. Çocuk uyuyor.”

Çocuk.

Ben anneme baktım.

“Kim?” “Kedi.”

İşte o anda aile içindeki yerimi sorgulamaya başladım.

Çünkü annemin kediye karşı geliştirdiği annelik, artık benimkiyle aynı kategoride bile değildi. 😂

Kedi koltuğa bir avuç tüy bırakıyor:

“Zavallı, tüy döküyor.”

Benim saçım koltuğa bir tel düşürüyor:

Saçlarını toplasana, her yer saç olmuş!”

Benim saçım neden aile toplantısına konu oluyor da kedinin tüyü doğal yaşam döngüsü kabul ediliyor?

Kedi uyurken evde sessizlik ilan ediliyor.

Hafta sonu ben evde uyurken elektrik süpürgesini gayet rahat çalıştıran annem, kedi koltukta uyuyorsa süpürgenin düğmesine basmaya kıyamıyor.

“Uyandırmayalım çocuğu.”

Çocuk yine kedi.

Bir de kedinin uykusu bölünmesin diye evde fısıltıyla konuşuluyor.

Ben çağırıyorum, “Ne var?” diyor.

Kedi: “Miyav.”

Annem: “Ne oldu benim oğluma?”

Ben artık bu evdeki görev tanımımı merak ediyorum.

Ben yıllardır bu evin evladıyım, kedi birkaç günde tahtı devraldı.

Ben öz evlat kontenjanından hâlâ içerideyim ama kedi açık ara torpilli.

Bazen kedinin yüzüne bakıyorum. Sanki bana tek cümleyle bütün gerçeği anlatıyor:

“Beni sen getirdin. Anneni ben aldım.” 😂

Haklı.

Ve annem hâlâ ilk gün söylediği cümleyi savunuyor:

“Ben zaten kedi istemiyordum.”

Tabii anne.

Şu an kedinin uyku saatlerine göre elektrik süpürgesinin çalışma programını düzenleyen benim sanki. 😂

Kedi seni sahiplenmiş. Ben de sizin evde kiracı gibi yaşıyorum. 😂🐈