Bir İnsan Bu Kadar da Yorulmaz Yorulurmuş

Bir insan bu kadar da yorulmaz diyordum.

Yoruluyormuş.

Hem de koşmaktan, çalışmaktan falan değil.

İnsanlardan yoruluyormuş.

Sürekli birilerini anlamaya çalışmaktan…

“Şimdi bunu neden söyledi?” diye düşünmekten…

Yanlış anlaşılmamak için cümle seçmekten…

Birinin triplerini çözmeye çalışırken kendi hayatının şifresini unutuyorsun. 😂

Bir de herkesin derdini dinliyorsun.

Biri sevgilisinden ayrılmış, anlatıyor.

Biri ailesine kızmış, anlatıyor.

Biri işinden nefret ediyor, anlatıyor.

Sen de psikolog değilsin ama mahalledeki ücretsiz danışmanlık hattı gibi çalışıyorsun.

Sonra senin canın sıkılıyor.

“Bir şeyin mi var?”

Yok.

Çünkü anlatacak enerjiyi bile harcadık. 😂

İnsan bazen kavga etmekten bile yorulmuyor.

Kendini anlatmaktan yoruluyor.

“Ben öyle demedim.”

“Yanlış anladın.”

“Onu kastetmedim.”

“Ben sana kızmadım.”

Bir noktadan sonra insanın içinden şu geçiyor:

“Arkadaşlar, ben artık altyazıyla konuşacağım. Daha kolay olacak.” 😂

Sonra bir bakıyorsun, eskiden seni üzen şeylere artık tepki bile vermiyorsun.

Çünkü insanın bazı şeylere karşı duygusu değil, şarjı bitiyor.

Telefon %1'deyken nasıl her uygulamayı kapatıyorsan…

İnsan da öyle.

Gereksiz konuşmaları kapatıyor.

Gereksiz insanları sessize alıyor.

Gereksiz açıklamaları da artık hiç yapmıyor.

Bu olgunluk mu?

Bilmiyorum.

Belki de sadece pil tasarrufu. 😂

Ama galiba insanın en büyük yorgunluğu, sürekli kendini anlatmak zorunda kaldığı yerde başlıyor.

Ve bir gün gerçekten diyorsun ki:

“Beni yanlış anlayacaksanız da anlayın. Benim artık açıklama yapacak halim yok

Çünkü bazı insanlar sizi yormuyor.

Şarjınızı sömürüyor.

Hem de prizini bulamıyorsun. 😂☕