Bir Kandil Yanar

Levh-î kalem nûrla yazar,

Nûr'un rengi tene çalar.

Kalem sade Birr’i yazar,

Semâ eder tüm esmalar,

Ehâd kelâmın anlayınca.

Cân oluktan aşkla akar,

Aşkın rengi güle çalar.

Sanma dışta bir gül açar,

Hüdâ kendi nûrun saçar,

Güller Arş-ı Şerif kokunca.

Basîr olan nereden bakar?

Semî olan ordan duyar.

Sırrın rengi hiçe çalar,

Bekâ-billâh sırrın açar,

Yârin koynunda uyanınca.

Zâhire cümle göz bakar,

Sûret gözden içre akar.

İçerde kandil mi yanar,

Ayân olan nereden doğar?

Onu ancak sûfi olan anlar.

O, içinde inci olan,

Sırça bir kandile benzer.

Nûrû saçar nûru içinde,

Kandil ancak gece yanar,

Hak’tan gayrıya kör olduğunda.