Saniyede Donanlar

Yatağını terk etmeyen bir nehrin çamuruyum.

Sularım geriye bükülür,

kendi kaynağımda boğulurum.

Bileğimde camı parçalanmış bir saat,

akreple yelkovan bir kırık parçaya takılı.

Zaman kanar,

ben o saniyede donarım.

Evin koridorunda kilitli bir kapı;

arkasında tozu alınmamış eskizler.

Anahtarı geçmişin kuyusuna düşürülmüş

bir müze durur içimde.

Avucumda kor bir kömür,

parmaklarımın etine işler sızısı.

Göğsümde giderek büyüyen

ve hiç kırılmayan soğuk bir taş.

Bir tren kalkar sisten,

raylar kırık, köprü çökmüş.

Uzanır havada asılı kalan bir el;

ne bir tutana ulaşır,

ne de tamamen düşer.