Bir Çay Kokusu Biraz Elveda

Sessizce eriyor gövdemdeki zaman,

Aynada yabancı bir yüz duruyor.

Bırakıp gittiğim o neşeli adam,

Şimdi odalarda gölgem oluyor.

Bir çay kokusunda saklı yaşamak,

Gülüşün kıyısında ince bir telaş.

Ne ağır şeymiş saçlarından düşmek,

Eksilip gitmekmiş yavaş yavaş.

Pencereme dokunan son güneşte,

Kadife bir keder doluyor içeri.

Unuttum baharı, mor erguvanı,

İçimde her şeyin soğuyor yeri.

Nefesim kırıldı, vakit geldi bak,

Dünya ne güzelmiş... Elveda hayat.

Yastığa düşerken son fısıltım bu:

Sizi sevmekti en güzel kâinat.

Gözlerim kapanıyor, hafifliyor ten,

Bir avuç tebessüm bırakıp ardıma...

Beni unutmayın, hatırlayın ama...

En çok kendiniz için yaşayın ben yokken.