Kendini Terk Eden Kadın

Kırık aynalı bir meyhanede

Bir kadın tek başına

Güzelliğini saklamış gecenin ardına

Sırtını dayamış duvara

Şişenin dibinde arıyor

Kaybettiği yılları…

Her yeni gece

Aynı masaya oturuyor

Bir falcı gibi geçmişine bakıp

Kendi kaderini okuyor…

Zamanın duvarında asılı

Solmuş bir takvim yaprağı

Dudaklarında acı bir tebessüm

Gözlerinde yarım kalmış bir hayat…

Son damlalar

Kadehin dibinde süzülürken

Bir sigara yakıyor

Dumanın ardına saklıyor yüzünü

Kimse görmesin diye

Yorgunluğunu…

Masanın üstünde titreyen ışık

Gözlerine vuruyor

Bir anlığına

Eski güzelliği geri geliyor…

Sonra ışık sönüyor.

Anlıyor ki

Bu gece de

Kendinden kaçamayacak.

Yorgun elleri titrek

Kızıl solgun dudakları

Saçlarında geceden kalma bir dağınıklık

Tırnaklarıyla masaya

Bir çizik daha atıyor…

“Yarın bırakacağım...” diyor

Kime söylediğini bilmeden

Acı bir tebessümle.

Duvar saatinin tik taklarına

Karışıyor Adnan abinin

Eski bir şarkısı…

Meyhane susuyor

Şişeler konuşuyor

O güzel kadın

Kendi sessizliğine yeniliyor.

Tekrar tekrar Anlıyor ki

Bir zamanlar sevdiği o kalp

Yıllardır başka birine ait…

Ve belki de en acısı

Kimsenin onu terk etmediği kadar

Kendini terk ettiğini fark ediyor.

Sabah çökünce…

Aynanın karşısına geçiyor.

Rujunu düzeltiyor.

Saçlarını topluyor.

Gözlerinin altındaki yorgunluğu

Biraz makyajla saklıyor.

Güzelliği hâlâ orada…

Ama gözleri

Artık eskisi gibi değil.

Masada bir kadeh,

Küllükte yarım bir sigara,

Ve dibe çökmüş limon çekirdekleri…

Her geceki vazgeçişlerinin

Sessiz tanıkları olarak kalıyor.