Rüya Avcısı

Geceyi duvara astım,

 ipleri inceydi 

 ışık değmeden gerildi…

Başucuma bir çember kurdum,

 boşluk ortasında

 bekleyen bir sabır gibi.

Geçen rüyalar oldu;

 kimi yüzünü sakladı,

 kimi çocukluğumdan seslendi,

 kimi adımı bilmeden kalbime dokundu.

Hepsini tutmadım.

 Bazıları düşsün diye bıraktım 

 insan her şeyi taşıyamıyor.

Kalanlar

 sessizce asılı kaldı içimde;

 sabah olunca

 gerçek sandığım şeylere karıştılar.

Şimdi yürürken

 hangisi hayal

 hangisi gece bilmiyorum.

Ama biliyorum 

 kalbimin üstünde hâlâ

 görünmeyen bir ağ var,

ve ben

 geçip giden hayatı

 beyhude yakalamaya çalışan

 yorgun bir rüya avcısıyım…