Vurdum Kendimi Yollara

Yürürken uçsuz bucaksız bir bozkırda,

Bir nida yükseldi kulaklarımda .

"Gel ne olursan yine gel " diyordu 

Bunu diyen hangi kuldu ?

Sordum kurtlara kuşlara ,

Kimdir beni çağıran?

Dediler onun adı Mevlana.

Vurdum kendimi yollara 

Dağlar tepeler aştım aylarca 

Nice köyler geçtim nice insanlar gördüm .

Sonunda buldum Allah dostunu.

Vardım tanış oldum ,

Sohbetinde bulundum.

Bir alim, bir şair , bir mütefekkir 

Hoşgörü ve aşk-ı ilahi 

Ne muhteşem bir öğreti! 

Feyz aldım , sevdim ,sevildim 

Lakin gurbetlikten bezdim.

Gitmek lazımdı 

Gezmek ve görmek 

Nihayetinde nefsi terbiye etmek...

Sordum dağdaki karıncalara 

Kim var Allah dostu buralarda ?

Yunus var dediler 

Var git tanış ol 

Odununa yoldaş ol .

Buldum Miskin Yunus'u 

Tapduk Emre’nin dergâhında. 

Vardım tanış oldum

Sohbetinde bulundum.

"Yaratılanı hoşgör,  Yaratan 'dan ötürü " dedi .

Allah Allah , ne muhteşem bir öğreti! 

Odun taşıdım 

" Olmaz bu odunlar eğri! " 

Gördüğüm şeyhine aşık bir veli.

Aldım dua , ettim dua.

Lakin yine garip kaldım bu yolda.

Vurdum kendimi yollara 

Çöller tepeler aştım aylarca. 

Mecnun diye bir kulla karşılaştım bir ara.

Leyla diyor, Mevlâ diyor.

Ve Mevlâ aşkıyla yanıp kül oluyor.

Kendini mi kaybetmiş,  kendini mi bulmuş ,

Bilemedim.

Divane mi olmuş yoksa evliya mı ,

Çözemedim.

Çok yoruldum yollarda

Sonunda vardım doğduğum diyarlara

Ne Yunus vardı artık ne Mevlana.

Nefsimin derinliklerini yokladım ,

Ben Yunus'tum hem Mevlana.

Yola çıktım,  hamdım .

Döndüm .

Artık yandım.

Yazan : Ruh-ı Revan         22 Eylül 2026