Evleri Düşünürüm

Buğulu camdan bakarken 

Evleri düşünürüm 

Yol boyunca.

Şu sıvası dökülmüş evleri.

Kışın bacalarından çıkan dumana sevinirim, içten içe. 

Önündeki eski arabalar nasıl çalışır,  hayret ederim.

Bu boyasız evlerin üstü başı eskimiş çocuklarını ,

Sabah ayazını iliklerinde hisseden çocuklarını düşünürüm. 

Beslenmesi var mıdır acaba ? 

Annesi meyve koymuş mudur çantasına?

Derme çatma , küçücük balkonlarda içilen sigaraları, 

Holde ayak üstü çıkan tartışmaları, 

Kekle kutlanan doğum günlerini ,

Bir türlü denk gelmeyen bütçe hesaplarını, 

Bu evlerin erken yaşlanan anne ve babalarını , 

Masum çocuklarını...

Düşünürüm işte.

Buğulu camdan bakarken 

Göğe ermeye çalışan binaları düşünürüm, 

Hücre gibi görünen o daireleri.

Onca insanı ve  ortak telaşlarını, 

Asansörde tıklım tıkış iniş ve çıkışlarını, 

Park yeri kavgalarını, komşuluklarını ...

Binaların okula uzaklığını düşünürüm mesela. 

Bunca çocuk şuncacık parkta mı oynayacak diye hayıflanırım.

Merak ederim , insan bu kalabalıkta nasıl komşu edinir diye.

Akşam çaylarına gider gelirler mi ki?

Karşı komşusu kek yapınca koku binaya yayılır mı orda da?

Düşünürüm işte. 

Buğulu camdan bakarken 

Son model arabalı evleri düşünürüm. 

Neden sessizdir bu lüks evler?

Zengin ama yalnız mıdır bu insanlar?

Mutlu mudur bu evlerin çocukları?

Onların da annesi kek yapınca kokar mı komşulara ?

Evleri sarıp sarmalayan şu bahçe duvarları, 

Neden bu kadar yüksektir?

Peki ya , dünyalık her şeye sahip olmak iyi bir şey midir?

Buğulu camdan bakarken 

Evleri düşünürüm. 

İçindeki insanları. 

Sevinçlerini, hayallerini, hastalıklarını. 

Sonra " İnsan her yerde insan." der 

Dünyanın en güzel evinin yolunu tutarım. 

Yazan : Ruh-ı Revan .... 7 Ekim 2026