Altı Sayı Bir Fantezi Şans Oyunları

Şans dediğimiz şey, sabah alarm çalmadan beş dakika önce uyanıp "Oh be, daha beş dakikam var" diye sevinmektir; gerisi tamamen organize bir kandırmaca. Yıllardır millete aynı masal anlatılıyor: "Bir bilet al, hayatın değişsin." Hayat gerçekten değişiyor ama sadece cüzdan hafifleyerek. O bayinin önündeki kuyruğu uzaktan izlemek bile yetiyor; orası resmen modern çağın açık hava meditasyon merkezi. 

Olayın özeti şu: Adamlar millete "Gözlerini kapat, sana bir hayal satıyorum; bak şurada Maldivler, patronun suratına istifa fırlatıyorsun, fonda havalı bir müzik çalıyor..." diyor. Bizimkiler de bu Hollywood prodüksiyonuna anında tav olup parayı makineye uzatıyor. Sonuç? Ertesi sabah çekiliş sonuçlarına bakınca elde var koca bir sıfır ve yine sabahın yedisinde tıklım tıklım metrobüste "Nerede dursam daha az ezilirim?"  Dışarıdan bakıp "Yine mi kandınız yahu?" diye izlemek tam bir ibretlik komedi. 

İşin matematik kısmı ise absürtlükte çığır açıyor. Bilim insanları bas bas bağırıyor; "Yıldırım çarpma ihtimali o kuponun tutma ihtimalinden beş kat fazla" diye. Bizimkilerdeki cesarete bak; o ihtimale kafa tutup haftalık harçlığı sayılara bağlıyorlar. Teyzesinin doğum gününü, köpeğinin ilk havladığı tarihi kutucuklara işaretleyip evrenin tüm sırrını o altı sayıya sığdırdığını sanan bir kitle var. Sayılar bir açıklanıyor: 03, 11, 48. Kuponla uzaktan yakından alakası yok, ekrandaki sayılar adeta "Sen hayırdır hemşerim?" der gibi bakıyor. 😂

Diğer tarafta ise bozuk parayla gri şeritleri kazıyanlar var. Masanın üstü una dönmüş, parmaklar kömür madeninden çıkmış gibi, gözler fal taşı: "Hadi bir yüz bin daha çıksın..." Sonuç? "Bir bilet daha kazandınız." Harika! Sistem resmen "Sen bu tozu çok sevdin, al biraz daha soluklan" diyor. 😂

İşin aslı, o kuyruktaki herkes de biliyor aslında çıkmayacağını. Ama maksat, o 24 saat boyunca "Çıkarsa gıcık müdürün penceresinden pırpır uçakla Vecihi gibi odasına dalacağım" fantezisini canlı tutmak. 😂Yani şans oyunları bir şans veya yatırım falan değil; düpedüz kendi kendine ödenen 24 saatlik hayal kurma vergisi. Çekiliş bitiyor, büyük hayaller yerini küçük bir hayal kırıklığına bırakıyor. Sonra takvim bir hafta ilerliyor ve insanlık tarihinin en güçlü cümlesi yeniden kuruluyor: “Bu kez olmadı, haftaya artık.”