Akrostiş

Tılsımlı bir uykudan uyanır gibi uyandım adınla,

Aşkın potasında eriyip yok olmakmış meğer asıl varlık.

Sessizce çekildim dünyanın bütün gürültülerinden,

Anladım ki senden başka sığınacak hiçbir gölge yokmuş.

Vaktidir şimdi, kalbimin kapılarını ardına kadar açmanın,

Vuslat dedikleri o dipsiz ummana pervasızca dalmanın.

Uzakları yakın eden bir iç çekişle kapına geldim;

Fani ne varsa ardımda bırakıp, yalnızca “Hû” diyorum şimdi.