Acaba Ne Okusak

İnsan bazen bir şiir seçmez.

Bir şiirin içine düşer.

Mesela bir kelimeye basarsın,

çocukluğundan kalma

kırmızı bir terlik çıkar karşına.

Nerede gördüğünü hatırlamazsın.

Ama bilirsin, 

o terlik,

evin senden önce terk edilmiş hâlidir.

Bazı kelimelerin yaşı vardır.

Akşam dersin,

bir apartmanın üçüncü katında

perdesi hiç kapanmayan bir pencere belirir.

Anne dersin,

çelik bir tencerenin dibinde

unutulmuş iki kaşık sesi.

Gitmek dersin,

otogarın emanet dolabında

sahibi tarafından alınmamış bir valiz.

Şiir biraz da budur. 

Dünyanın ortasında unutulmuş

küçük şeylere

yeniden isim vermek.

Bir düğme.

Bir makbuz.

Kurumuş bir mandalina kabuğu.

Kapağı kayıp bir tükenmez kalem.

Hiçbiri önemli görünmez.

Ta ki bir gün

bir şair onları yan yana koyana kadar.

Sonra anlarsın. 

İnsan büyük acılarla değil,

çoğu zaman

kimsenin eğilip almadığı

küçük şeylerle hatırlar kendini.

Belki sen de

bu şiire bir şey bulmaya gelmedin.

Belki sadece

içinde uzun zamandır yerini değiştirmeyen

bir eşyaya rastlamaya geldin.

Ve şimdi şiir bitiyor.

Ama masanın üzerinde

bir şey kaldı.

Ne olduğunu söylemeyeceğim.

Çünkü onu tanıyacaksın.

İnsan,

kendi hayatından düşen bir şeyi

başkasının şiirinde görünce

ilk kez

kendine ait olduğunu anlar.