Bestecinin Notaları

Tanrı

gecenin içinde oturan bir müzisyendi.

Önünde dünya,

üzerinde henüz adı konmamış bir beste.

Bir elinde yaratıcı aleti,

ötekinde sessizlik.

Sonra insanları yazdı.

Kimi kalın bir nota—

duvarları titreten,

yerin altındaki taşları uyandıran.

Kimi ince ve tiz—

bir pencerenin aralığından giren ışık gibi,

duyulması için susmayı gerektiren.

Kimi uzun sürdü,

kimi yalnızca bir an.

Kimi yükseldi,

kimi çöktü.

Hiçbir nota

tek başına şarkı değildi.

Bir insan yalnız kaldığında

kendi sesini büyük sanabilir.

Oysa bazen

bir nota, yalnızca bir notadır.

Ne kadar güzel olursa olsun

yanında başka bir ses yoksa

havada asılı kalır.

Tanrı bunu biliyordu.

Bu yüzden insanları

birbirlerinin yanına koydu.

Kalının yanına tizi,

sessizliğin yanına sesi,

yarınların yanına yaşlılığı,

gücün yanına merhameti.

Ve bir gün

ilk melodi doğdu.

Kimse tek başına güzel değildi.

Güzellik,

aralarındaki mesafede saklanıyordu.

Fakat Tanrı

her birleşimi de müzik sanmadı.

İki sesin yan yana gelmesi

onları uyumlu yapmaz.

Kötülük

kötülüğü bulduğunda

çok daha yüksek ses çıkarır.

İki bencil nota

aynı perdede ısrar ettiğinde

beste bozuldu.

Açgözlülük

yanına açgözlülüğü aldı.

Öfke

kendine öfkeyi kardeş seçti.

Yalan

yalanın üzerine oturdu.

Ve dünya

bir süre

müzik değil,

kırılmış bir piyanonun içi gibi

bağırdı.

Tanrı sustu.

Bazı sesleri

besteci bile güzelleştiremez.

Sonra başka insanlar geldi.

Birinin sesi düşerken

öteki onu tuttu.

Birinin sofrası azken

öteki azığını böldü.

Birinin korktuğu yerde

biri yanında durdu.

Güçlü olan

sesini yükseltmek yerine

kendini biraz kıstı.

Ve ilk kez

insanlar birbirlerinin üzerine çıkmadan

birbirlerini tamamladı.

O zaman müzik geri döndü.

Belki dünya hiçbir zaman

kusursuz bir beste olmayacaktı.

Zaten Tanrı da

aynı sesi milyon kez yazmadı.

Bazımız kalınız,

bazımız tiz.

Bazımız fırtına,

bazımız yağmur.

Bazımız

bir çocuğun gülüşü kadar kısa,

bazımız

bir mezarın başında bekleyen sessizlik kadar uzun.

Mesele

aynı olmak değildi.

Mesele

hangi şarkıya hizmet ettiğimizdi.

Çünkü güzel bir melodi

iyi notalardan değil,

iyi bir bütünden doğar.

Ve belki Tanrı'nın

insanlardan beklediği tek şey buydu:

Kendi sesini

dünyadaki en güzel ses sanma.

Bazen geri çekil.

Bazen yüksel.

Bazen sus.

Yanında çalanın

şarkısını da duy.

Çünkü sen yalnızken

bir notasın.

Ben yalnızken

bir nota.

O yalnızken

bir nota.

Fakat yan yana geldiğimizde

dünya ya müziğe dönüşür—

ya da

Tanrı'nın önündeki en kötü beste

biz oluruz.