Toprağın Hatırladığı

Bir ülke vardı,

henüz adı konmamış bir bahar.

Toprağının altında

binlerce küçük sır uyurdu.

Kimi bir mühendislikti,

incecik bir kök kadar sessiz.

Kimi bir okuldu,

taşın içinden yol arayan su.

Kimi bir fikir,

daha kimsenin görmediği

bir yaprağın ucunda titreyen yeşil.

Toprak ana hepsini tanırdı.

Tohumların

hangi mevsimde konuşacağını

insandan önce bilirdi.

Fakat bahçenin başına

elleri toprağı tanımayan insanlar geldi.

Önce toprağı düzelttiler.

Sonra ona

hangi çiçeğin güzel,

hangi filizin çirkin olduğunu anlattılar.

Bir sabah

küçük bir filiz gördüler.

— Yabani, dediler.

Daha göğe ulaşmadan

boynunu kırdılar.

Başka bir yerde

bir tohum çatladı.

— Zararlı, dediler.

Üzerine ağır bir taş koydular.

Bir başkası

toprağı yarıp baş verdi.

Onu da

çiçek açmadan söktüler.

Oysa bazı tohumlar

öldürülünce ölmez.

Toprağın hafızasına çekilir.

Karanlığın içinde

yıllarca bekler.

Ülke,

insanların unuttuğu şeyleri

köklerinde saklar.

Sonra o eller

kendi tohumlarını ekti.

Sıralar çizdiler.

Çukurlar açtılar.

Her birine

kendi ölçülerine göre

bir tohum bıraktılar.

Yağmur yağdı.

Güneş doğdu.

Zaman geçti.

Onların tohumları büyüdü.

Fidan oldular.

Fidanlar ağaç oldu.

Ağaçların dallarına

kendi koydukları kuralları astılar.

Kanunlar gibi sert,

kararlar gibi uzun

dallar yükseldi göğe.

Sonra bir gün

güneş tepelerine geldi.

İnsanların tenini yakan,

toprağı kurutan

o büyük güneş.

Ellerini başlarının üzerine koydular.

Gölge aradılar.

Kendi diktikleri ağacın altına oturdular.

Ne tuhaf—

Güneşten saklandıkları gölge,

yıllar önce ektikleri

kendi düzenleriydi.

Toprak ana baktı onlara.

Hiçbir şey söylemedi.

Toprak

insan gibi bağırmaz.

Hatırlar.

Sonra eski bir tohum

taşın altından çıktı.

Küçücük bir yeşil.

Kimse onu fark etmedi önce.

Rüzgâr geçti üzerinden.

Yağmur değdi yüzüne.

Bir kök daha saldı.

Sonra bir tane daha.

Toprağın altında

yıllardır susturulmuş

başka tohumlar

birbirlerini buldu.

Bir sabah ülke

yeşile uyandı.

Bu kez

yabani ot diye sökülemeyecek kadar çoktular.

Bir ülkenin bütün filizlerini

tek tek öldürebilirsin.

Ama baharın kendisini

topraktan sökemezsin.

Toprak ana sonunda

şunu öğretti insana:

Bir ülke,

üzerine çizdiğin sınırlar değildir.

Bir ülke,

toprağın altında

geleceğe doğru yürüyen

köklerin toplamıdır.

Hiçbir el

kendi gölgesini büyütürken

başkasının baharını sonsuza kadar

yok edemez.

Ağaçlar

insanlardan uzun yaşar.

Toprak ise

hepsinden uzun.