Çağla Benden Aşk

“Ey gönül, bana aşkı anlat,” dedi âşık.

“Ey âşık, dinle o hâlde,” dedi gönül.

Yağmur olur aşk şu semâda.

Taşkındır aşk; nehir olur, arza yağar.

Arza sığar mı hiç ezelden taşan o büyük sır?

Sığmaz elbet, sığmaz da yine semâya akar.

Bak, hayat aşkın olanın aşkından doğar.

Ey âşık! Bak şu kuşlara!

Şu küçücük bedenlerinden ne şarkılar söyler kuşlar.

Aşk, ilâhî bir beste olur, kuşlardan taşar.

Kuşlar mı?

Kuşlar o besteyi haykırmak için doğar.

Onlar semânın en süslü notaları.

Bir gün bir Merâgî duyar diye haykırırlar.

Onları ancak Merâgî duyarsa onun gönlüne konar kuşlar.

“Ey âşık, bak!” dedi gönül.

Gül olur aşk, renklerle coşar.

Şu çiçekler boşuna mı böyle kokar?

O küçücük tohuma sığar mı şu koca bahar?

Kaba sığmaz aşk.

Bahar olur, bahar olur da

Topraktan, tohumdan, Şems'ten taşar aşk.

Bir gün Rûm'dan bir Celâleddîn gelir.

Ondan beyit beyit dökülür de

Mesnevî olur, taşar bahar.

“Bak,” dedi gönül.

Bak, şu âlem mâşukun bâtınından taşar,

Âşikâre akar.

Aşk-ı ilâhî ondan doğar.

“Ey âşık!” dedi gönül.

“Bilir misin şu aşk âşığı neden yakar?”

“Sırdır,” dedi o.

“Bak,” dedi gönül âşığa.

“Şu cân tektir.

Cihandan kendine bakar cân

Âşık kendini değil, aşk ile baktığını cân diye görür.

O an ten perdesi incelir.

Cân oradan taşar, kendini görür.

Cân âyân olur aynada.

Nasıl ki su meyleder ummana,

Cân dahi âşikâr olur, meyleder cânâna.

Sığmaz o tene, bendinden taşar.

Ten yanar, “BEN” yanar, sen yanarsın da

Cân cânâna akar.”

“Ey aşk!” dedi âşık.

“Yak o zaman şu bendi,

Yak da benden çağla.

Bu cân âşık cânâna.”

Dedi: “Ey Merâgî!

Aşk sensin. Yak bendini, Yak kendini.

Çağlasın cân cânâna.”

9 Ocak 2026


Şiirde ismi geçen : Abdülkâdir Merâgî Türk mûsikisinin büyük bestekârlarından ve âlimlerinden biridir.

Ona atfedilen bir çocukluk hikâyesine göre, annesiyle gittiği pazarda bir bülbülün sesine kapılıp kalabalıkta kaybolur. Annesi onu, kuş satan bir tezgâhın önünde hayranlıkla dinlerken bulur. Küçük Merâgî'yi iki şey büyülemiştir: Kuşun kusursuz bir beste gibi duyulan nağmesi ve o bestenin sahibinin kafeste oluşu.

Kuş kafese sığmış, fakat bestesi taşmıştır.

Yıllar sonra Merâgî'nin bir kumrunun ötüşünden ilham alarak sekiz zamanlı Devr-i Kumriye usulünü meydana getirdiği anlatılır.

Şiirimde Merâgî'yi bu yüzden andım.