Nakkaş

Şu âlem nakış nakış işlendi;

Enfûs, âfâkta sûretlendi.

Arzda ism-i âzam belirdi;

Nakkaş, ilâhî kelâmını 

Levh-î Kalem ile nakşetti.

Mülk, âyan oldu mâlik olana;

Nakkaş, harflerini sessiz kıldı kitâbın.

Baş gözüne gizli kıldığı kelâmını

Gönlünde tevil etti ihvânın.

Nefesini mânâ ile üfledi,

Hakikati o kelâm ile söyledi.

Kalemin yazdıklarına and olsun ki

Kalem, kelâm oldu yâr dilinde.

Elif yazdı Kerîm olan kitâbı.

Arzda yirmi sekiz harf ile nidâ etti.

Son hurûf ile seslendi

Arz, sırrı fâş etmedi gözlere,

İnsan, "Bu olanlar nedir?" dedi.

Gözler kelâmı satırda aradı da

Gülün kokusu satırda güzâf olur;

Okuyana Mâide sofrası kurulur,

Gül, Yakub olana Yusuf'un kokusunu getirir.

Yâr eliyle yazılana,

Toprağı mahrem kılana,

İlâhî kelâma şâhit olana

Hamd olsun.