Hüsnî Hat

Hattât oğul verecek deyu.

Bir arı gül yaprağın dokunur.

Özün alır, bal mumu yoğurur.

Sanma arı mumla karnın doyurur.

Meşakkatli bir yola koyulur.

Gül, kelâmı arıda mayalar.

Hattât oğul verecek deyu.

Arının kanadından esen yel.

Bir dâneyi toprağa savurur.

O dâne su ile buluşur da.

Çıkıp pamuk suretin bürünür

Yel, pamuğa sırdaşı fısıldar.

Pamuk libâs sûreti bürünür.

Bak o libâsı âdem giyinir.

Bir ömür taşıdığı üstünde.

Gün gelir çaput deyu, itilir.

Çaput kendini ehline buldurur.

Meşakkatli bir yola koyulur.

Lif lif sökülür şeklinden

Suya daldırıp özün döndürür.

Hamur edip şekle bürünür.

Âhara doyup zâhiri kâğıt görünür.

Yol kıymetliyi kıbleye döndürür.

Hattât’ın kelâmına secdegâh olsun deyu.

Hattât oğul verecek deyu.

Dicle nehri bir başka köpürür.

Kıyısında bir kamış dirilir.

Dicle'nin kamışa dedikleri.

Meşakkatli bir yola koydurur.

Bil ki hak kelâma kalem olsun deyu.

Hattât oğul verecek deyu.

Bir arı gül yaprağın dokunmuş.

Özün alıp bal mumu yoğurmuş.

Yel, dâneyi toprağa savurmuş.

Pamuğa, "ol" kelâmın okumuş.

Dicle suyu kamışla konuşmuş.

Masal değil, billahi hakikat.

Bak arı bal mumunu yoğurdu.

Mum ehline kendini buldurdu.

Mumu ishânede yandırdı da.

Dumanını hokkaya doldurdu.

Hattât oğul verecek deyu.

Bal mumu Karasının sırrını

Hokka içinde kamışa nakleyler

Kamış sırdaşın karasına boyanır da

Hattat’a sırdaş olur, vecde gelir,

Başın koyar secdegâha

Sübhane Rabbiyel âla deyu

Hattât’ın kelamını Hilye diye nakşeyler

Elif; o hilye ile zikreyler

Hattat oğul versin deyu

Hüsnî hattan Elif kendin seyreyler…