Varlığın Gölgesinde

Dünya dedikleri bir avuç toprak ne de olsa,

Kimi zevkü sefada, kimi acılı bir ağıtta

Bir ömür harcanır bir hevesin uğrunda,

Bir avuç toprak kalır bu döngünün sonunda.

Nedir bu gelişler, nedir şu gidişler?

Neden kanar durur ki içimizdeki düşler?

Bir anlam aranır kısa ömrün içinde,

Cevapsız sorular büyütülür ruhun derinlerinde.

Gökyüzü masmavidir de neden içim kapkara?

Güneş doğar her sabah da kim düşer zindana?

Bir kuş kanat çırpar özgürlüklere doğru sanki,

Bir insan ömrünü ziyan edip tüketir bu yolda.

Var olmak dedikleri bir incecik sızı,

Bir yanın umutlu, bir yanın en ıssızı.

Zaman dediğin ömrün acımasız hırsızı,

Ne kadar da yoruyor yaşamak insanı.

Bir gün anlam yüklersin küçücük taşa,

Bir gün dünya sığmaz yorgun başa.

Dün kutsal bildiği ne varsa bugün,

Bir avuç küle döner bu nasıl temaşa?

Anlamsızlık çöker gecenin koynuna,

İnsan kendini sorar nasıl girmeli yoluna.

Ben kimim, nereden, nereye giderim?

Bir gölge miyim ki ben güneşte eririm?

Zaman bir ırmaktır, durmadan akar,

Kimi kıyısında bekler, kimi batar.

Ne dün geri gelir ne yarın bilinir,

Bugün dediğimiz bir anda silinir.

Belki de hayatın sırrı şuradadır;

Bir kalbin diğerinde bulduğu dardadır.

Bir yetimin yüzünde açan tebessüm,

Bir yaraya merhem olan şifadadır.

Belki bu anlam yerde gökte aranmaz,

Ne altınla alınır ne de pula satılmaz.

Birinin karanlık gecesinde ışık,

Olabilmek belki de en büyük varlık.

Dünya döner durur, biz geçip gideriz,

Bir gün unutulur bütün kederimiz.

Fakat bir gönülde iyilik bıraktıysak,

Ölümün içinden bir ömür doğururuz.

Ey insan, ne diye bu kadar telaşın?

Bir avuç sevinçtir ömrün, gözyaşın.

Madem ki sonunda susacak dilin,

Sevgiyle konuşsun bari attığın adımın.

Ve ben bu dünyanın kıyısında durup,

Bir anlam ararım yıldızlara sorup.

Belki de yaşamak değildir yorulmak,

Cevapsız sorular içinde boğulmak.

Dünya susar elbet zaman da tükenir,

Her şey başladığı yere döner her şey silinir.

Lakin bir kalpte bir sevgi yeşerttiysen,

Hiç yaşamamış sayılmazsın vedalaşırken.