Gün Ağarırken Sayfalar Arasında

Gün Ağarırken, Sayfalar Arasında

9 Ekim 2026

Yine erkenciyim. Günün ağarışıyla birlikte güne başlıyorum. Kitap sayfalarını çevirir gibi geçiyor kamp günleri. Bu sabah hazırlanıp kitabımı da yanıma alarak yürüyüşe çıkıyorum. Evdekileri uyandırmamak için elimden geldiğince sessiz olmaya çalışıyorum ama kapıdaki sineklik gıcırdıyor. Sanki “Kalkın, erkenci biri var!” diye haber veriyor herkese. Sessizliğin de bir sınırı varmış demek ki!

Bu ay okuyacağımız kitap İşin Aslı, Judit ve Sonrası. Macar asıllı yazar Sándor Márai'nin satırları arasında dolaşırken açıkçası epey beyin fırtınası yaptım. Burjuva bir adamın, sevgilisi Judit'in ve karısının birbirine dolanmış hayatları öyle güzel anlatılmış ki insan ister istemez durup düşünüyor. Bazen yalnız kalmak zorlaşıyor. İnsan, okuduğu satırların üzerinde biraz daha durmak, düşüncelerini bir oraya bir buraya savurmak istiyor ama hayatın akışı buna her zaman izin vermiyor. Oysa bazı kitaplar yalnızca okunmak değil, insanın zihninde biraz konaklamak da istiyor.

Kamp sakinleriyle yine içten merhabalarımızı birbirimize gönderiyoruz. Sanki her selamı evrene yeni bir mesaj olarak yolluyoruz. Ne kadar çok ihtiyacım varmış bu sevgi ve saygı dolu hisse! İnsan bazen kalabalıkların içinde yalnızlaşırken hiç tanımadığı insanlarla paylaştığı küçücük bir selamda bile kendine iyi gelen bir şey bulabiliyor. Demek ki gönlün de kendine göre bir ihtiyacı, ruhun da doyurulmayı bekleyen bir yanı var.

Kuşlar yine ötüşüyor. Deniz uykusundan yeni uyanmış. Hani bazılarımız denizin durgunluğunu anlatırken “Çarşaf gibi,” der ya, işte tam da öyle. Sabahın dinginliği denizin üzerine serilmiş sanki. Biraz yürüyor, biraz oturuyorum. Hem bedenime hareket ettirmenin hem de zihnime düşünmek için alan açmanın keyfini çıkarıyorum.

Sabah sporuna çıkanların sayısı da azımsanmayacak kadar çok. Herkes kendince güne hazırlanıyor. Ben ise öyle tempolu, disiplinli yürüyüşlerden yana değilim. Dandini dastana der gibi yürümeyi sevenlerdenim. Biraz yürü, biraz dur, etrafına bak, denizi seyret, kuşları dinle… Benim yürüyüş anlayışımda aceleye pek yer yok. Zaten kampın tadı da biraz burada değil mi? Bir yere yetişmek zorunda olmadan, günün içine ağır ağır karışmakta…

Bugün ulaşım için tır tır dolaşan shuttle'a binen de yok. Herkes kendi sabahının peşinde, ben de kitabımın ve düşüncelerimin. Deniz, kuşlar, selamlaşmalar ve sayfalar arasında ilerleyen bir kamp sabahı daha…

H. Çiğdem Deniz