Kırık Dökük Heceler

Kim icat etti seni böyle yurtsuzken ben?

Çalınmış atlar gibi hırçın atıyor kalbim

Sen narların apansız çatladığı mevsimsin

Saatleri ayarlamadan sevmeli seni

Hüznü namluda uyuyan tabancayla vursak kanar mı sence?

Sessiz ve bir o kadar da tehlikeli gülümsüyorsun üstelik

Tetiği kim çekti, kalbim neden böyle durmadan göçebe

Zembereği boşalmış bir ömrün tam ortasında

Kim toplar denizden dökülen yıldızları?

Sen martılara atıyorsun umutlarımızı

Gel, yasla başını şu kırık dökük hecelere

Belki bir harf kanar da, ikimiz de kurtuluruz.