Öfkeme Dokunmayın

Öfkeme dokunmayın.

İçimde, yıllardır mühürlü bir maden var.

Duvarlarında çocukluğumun tırnak izleri,

kör kuyularında yutulmuş çığlıklar.

Her gece paslı bir asansör iner oraya,

döndüğünde kimsenin okuyamadığı

bir karanlık getirir yukarı.

Öfkem, ağzı dikilmiş bir yanardağ değil yalnızca,

Damarlarımda dolaşan siyah bir tel,

dokunduğu her anıyı titreten

eski bir alarm.

Bazen içimdeki bütün saatler

aynı dakikada durur.

Dünya yürümeye devam ederken

ben, bir zamanlar sustuğum yerde

dişlerimle karanlığı ısırırım.

Bırakın, öfkem kendi dilini bulsun.

Her alevi söndürmek marifet değil,

bazen yangın, karanlıkta unutulmuş

bir hakikatin son işaret fişeğidir.

Bir gün bu ateşin başında

ellerimi yumruk olmaktan çıkaracağım.

Küllerin arasında saklanan o tohumu,

kime ait olduğunu sormadan toprağa gömeceğim.

Çünkü ben,

içimdeki yangının kendisi değilim.

Yalnızca yıllarca duman altında kalmış

ve şimdi gökyüzünü yeniden öğrenen

bir evin son açık penceresiyim.

Bir gün rüzgâr içeri girecek.

Öfkem susmayacak belki,

ama artık her kapıyı kırmayacak.

Bir gün ben,

geçmişin kara arşivini yakmadan,

sayfalarını tek tek okuyup

anahtarı kapının dışında bırakacağım.

Böyle başlayacak özgürlüğüm,

öfkemin varlığını inkâr etmeden,

onunla aynı karanlıkta yaşamadan.