İçimdeki Beraat

Sana, içimdeki mahkemeye yalancı bir bahar getiresin diye açtım kapımı.

Biriktirdiğim bütün suçları gözlerinin eşiğine bıraktım, kendimi senin ışığında masum sandım.

Sen, ruhumun karanlık odalarına asılmış sahte bir şafaktın, ben o aydınlığı hakikat bildim.

Kalbim, kendi yıkıntısına senin adını yazdı, enkazını bile sana ait bir bahçe sandı.

Meğer insan bazen bir başkasına değil, onun gözlerinde kendisi için hazırladığı masala tutulurmuş.

Şimdi içimde kırık bir terazi, dilimde suskun bir hüküm var.

Senden geriye bir hiçlik değil, kendime sorduğum o eski soru kaldı.

Ben seni mi sevmiştim, yoksa senin yanında kendimi affeden o kadını mı.