Mülk İle Sınanır İnsan

Kalem aklın elindedir; ya hevânın ya vicdanın mürekkebiyle yazar yazgısını.

Hakkı, yıllardır dirsek çürüttüğü mağazanın kasasının önünde duruyordu. Tam da sınav yerinde. Kasada bilmem kaç tomar para var ama gören kimse yok. Sınav yeri hazırdır; sıra Hakkı’nın kalbinde kurulacak Mahkeme’nin üç büyüğünde.

Akıl, Hevâ ve Vicdan gelsin salona; dinleyelim, tam o an Hakkı’ya neler diyorlar.

Hevânın en eski zamanlardan beri düşmanı vicdandır ve binlerce yıldır onu neyle susturabileceğini de öğrenmiştir elbet.

Vicdanın sesi kısıktır ama en saf, en temiz kalmış sestir. Zaten sesini duyurmakta zorlanan vicdan, gürültüden de hoşlanmaz.

Akıl, hangisinin sesine yönelirse onu en mantıklı hâle getirmek konusunda mâhirdir.

Para orada duruyor, Hakkı’nın gözü o parayı görüyor, gören başkası da yok. Aslında her şey hazır; tek bir pürüz var: Vicdan rahat bırakmaz.

Ancak kusursuz ve mantıklı bir haklılık hikâyesiyle, zaten kısık olan o ses iyice kısılabilir.

Hevâ sorar akla:
Aklın vermesi gereken cevabı da sorunun içine gizleyerek sorar hemde.

— Yıllarını bu kapıda çürüttün, peki karşılığını tam aldın mı?

Akıl cevap verir: Hayır
— Öyleyse bu hırsızlık değil. Çünkü hırsızlık, hakkın olmayanı almaktır.

Vicdan kısık sesiyle araya girer:

— Hakkınsa, neden kimse görsün istemiyorsun, Hakkı?

Akıl cevap vermez bu soruya; çünkü artık yeni bir haklılık senaryosu için daha fazla enerjiye ihtiyaç vardır ve akıl mantıklı olanı yapar: kıt kaynakla yüksek verim elde edilmeli.

Artık vicdanın o kısık sesi rahatsız da edemez; çünkü akıl artık ikna olmuş bir akıldır. Belki de en ürkütücü olanı bu: Artık her şey mantıklıdır ve Hakkı, tamamen kendi kurduğu mantık zemininde gerçekten haklıdır.

Şimdi sıra dengeyi kurmakta; çünkü hevâ dengeden yoksundur hep en fazlasını ister. 

Akıl hevâyı dizginler:
— Hepsini alma. Büyükleri bırak. Yokluğu hissedilmeyecek kadar al sadece.

Hevâ niyeti bozmuş, akıl o bozuk niyete şık bir mantık elbisesi giydirmiştir...

Tam boşluk anında mülk ile sınanır insan ve kendi içinde bir mizan kurar.


"Artık insan, mazeretlerini sayıp dökse de kendine kendisi tanıktır." Kıyamet Suresi 14-15