Ruhumun Mühürsüz Odası

İçimde, kimsenin nüfusuna geçiremediği bir hayat taşıyorum.

Adımı söylesem eksik kalıyor, sussam içimdeki harfler birbirine çarpıyor.

Çocukluğumun cebinde unutulmuş bir düğmeyim, hangi elbiseye ait olduğumu hatırlamıyorum. Bir yanımda annemin susuşundan kalma eski bir incelik, öteki yanımda kendime bile göstermediğim bir yabancılık.

Bazen ruhum, yanlış adrese bırakılmış bir mektup gibi dolaşıyor içimde. Zarfı açılmış, mührü bozulmuş, alıcısı çoktan değişmiş.

Ben kimsenin tamamlayamadığı bir cümle değilim. Kendi noktasını kendi koymaya çalışan bir ömrüm. Sevilirken bile içimdeki sandalyeyi boş bırakıyorum, sanki birazdan kalkıp gitmesi gereken benmişim gibi.

Bir gün biri yanıma otursun istiyorum, hayatımı düzeltmek için değil. İçimdeki eğriliğe cetvel dayamadan, susuşumu sorguya çekmeden.

Çünkü ben, bütün kapılarını kendine açamayan bir evim. Pencerelerimde başkasının parmak izleri, çekmecelerimde hiç yaşanmamış ihtimaller.

Yine de içimde küçücük bir yer var, hiçbir acının tapusuna geçmemiş. Orada kendimi saklamıyorum, kendime borç çıkarmıyorum.

Belki büyümek, geçmişin hesabını kapatmak değil, insanın kendi adını başkasının el yazısından geri almasıdır.

Ben artık kendime yabancı kalmak istemiyorum. Birinin hayatına sığmak uğruna kendi içimden taşınmak da.

Bana bir yer açılacaksa, kendi sesimle gireyim. Ne eksilerek, ne eğilerek, ne de bir başkasının hayaline dönüşerek.

Ben buyum. İçinde nice yarım ömür taşıyan, ama son cümlesini henüz kimseye emanet etmeyen bir kadın.