Hazan

Bu harabe kentte kalakaldım tek başıma,

Yüzümde ellerinin bıraktığı o kör kurşun izi.

Bir kimsesiz gölge düşer pencereye sensizlikten,

Ne rüzgar dokunur acıma,

Ne bir yankı gelir dağların ötesinden.

Yollar uzar, adımlarım kendi içinde yorulur,

Bir kırık omza yükledin bu zavallı ömrü.

Sen çoktan unutmuşken adımı bu yabancı şehirde,

Şimdi ardımda sadece çatlamış bir hatıra...

Gözüm açık giderim, bilirim;

Sen yine de sağ ol, zifirime doğan gün ışığım.

Sen sağ ol ki;

Senin bağında bahar sürsün diye,

Benim ömrümün hazanı feda olsun.