Baharın Kapısında Kalan Adam

Her akşam biraz daha eksilerek geçiyordum sokağından,

Ayaklarım aynı yolu biliyor,

Aklım her defasında başka bir ihtimale tutunuyordu.

Senin mahallende bahar,

Duvar diplerinden bile çiçek açıyordu;

Ağaçlar göğe doğru beyaz dualar yükseltiyordu.

Bir tek senin pencerende kış vardı.

Üstelik kar, gökyüzünden değil,

İnsan bazen bir başkasının kalbinden üşüyordu.

Kapının önünde duruyordum uzun uzun,

Birazdan açılacakmış gibi dünya.

Bir perdenin kıpırdamasına bağlıydı bütün cesaretim,

Bir gölgenin duvara düşmesine bütün ömrüm.

Ne bir ayak sesi geldi merdivenlerden,

Ne de adımı taşıyan bir rüzgâr geçti aralıktan.

Sen yoktun.

Oysa ben, seni görebilmek için

Günlerimi gözlerimin önüne sermiştim.

Bir zamanlar gökyüzü maviydi bu sokakta,

Şimdi bulutlar taş taşıyordu avuçlarında.

Yağmur değil, yarım kalmış vedalar düşüyordu şehre.

Cebimde sana sakladığım kırmızı bir mendil,

Kat yerlerinde dokunamadığım cümleler vardı.

Belki bir gün gözyaşını silerim diye almıştım;

Meğer insan,

Hiç yaşanmamış bir ayrılığın yasını da tutarmış.

Senin bahçende kelebekler uçuşurdu bir vakit,

Ben her kanat sesinde sana yaklaşırdım.

Sonra birden karardı gökyüzü,

Çiçeklerin üzerine gece çöktü.

Anladım ki bazı güzellikler,

İnsana cennetini gösterip

Kapısını yüzüne kapatmak için yaratılmış.

Mahallenin insanları tanıyordu artık adımlarımı,

Bakkal susuyor, çocuklar gülüşüyordu arkamdan.

Kimine göre aklımı yitirmiştim,

Kimine göre değmezdi uğruna bu kadar beklemek.

Oysa onlar bilmiyordu;

İçimde kopan fırtınayı

Dışarıdan bakanlar yalnızca rüzgâr sanırdı.

Ben seni ne kazandım ne de kaybettim,

Çünkü bazı aşklar hiç başlamadan ömür tüketir.

Sen bir pencerenin ardında sustun,

Ben o sessizliği yıllarca kendime tercüme ettim.

Her gece biraz umut bıraktım eşiğine,

Her sabah biraz daha kendimi topladım yerden.

Şimdi o sokağa uğramıyorum eskisi kadar,

Ama içimde hâlâ aynı kapı, aynı bekleyiş.

Bir mendil duruyor zamanın eski bir çekmecesinde,

Rengi solmuş, düğümleri çözülmüş,

Tıpkı sana söyleyemediğim sözler gibi.

Ve bilmeni isterdim:

Ben senden bir ömür istememiştim,

Bir kez olsun gözlerime bakmanı istemiştim.

Çünkü insan bazen bir bakışta evini bulur,

Bazen de bir ömür boyunca

Hiç açılmamış bir kapının önünde durur.

Senin mahallene bahar erken gelirdi;

Benim ömrüme ise senden sonra hiç uğramadı.