Şafak Sökümü Telsizleri

Çimento kamyonlarının uykusuz dişlileri arasında

öğütülen o ilk sabah vardiyası,

toplu konutların gri rahimlerinden

dökülüyor sokaklara.

Biz ki, her sabah aynı paslı iskelede

gökyüzünü maviye boyamakla görevlendirilmiş

ama fırçası tiner kokan çıraklarız.

Meydanlardaki dijital ekranların kör edici ışığı,

vitrin camlarında donmuş aç gözleri

gizlemeye yetmiyor.

Asfaltın altındaki kanalizasyon fısıltıları,

yukarıdaki o şatafatlı vaatlerin

fon müziğidir şimdi.

Kimin cebine baksak,

bir intihar mektubu kadar eski

ve buruşmuş faturalar çıkıyor artık.

Mahalle bakkalının veresiye defterindeki

silik isimler,

bir kentin gizli tarihidir oysa.

Tarih, sadece kazananların saraylarını değil,

haciz memurlarının çilingir seslerini de

yazar geceleri.

Herkes kendi kapısının arkasına saklanmış

birer rehin,

ve herkes komşusunun feryadını dinleyen

birer dilsiz sanık.

Bulutlar, fabrikaların zehirli soluğuyla

simsiyah.

Sistem, şalteri indirilmiş

bir lunapark gibi karanlık;

bu kentsel dönüşümün enkazından geriye,

beton bloklar arasında sıkışmış çocuk çığlığının

hiçbir panzehiri olmayan

yankısı kalıyor.