Ey Dünya Ahalisi

Dağılıp gitti kalabalık içimdeki esaret de sonlandı böylece:

Kimsesizliğe ne kül bırakıyorum ne de pabuç

Ne isyan ne kavgam var insanlarla

Sadece kendime ulaşıyorum daha da çok uzlaşmak adına

Yaralarımı kanatıyorum andıkça dünümü

Dün dünde kalsa bile

Gün yetiyor dünün uçuşan tülüne

Ve namert bir kurşun değiyor kalbime

Sessizlik dünyanın sekizinci harikası

Sevgisizlik ise nasıl da bonkör bir savcı

Verip veriştiren her kim ise

Kimyası bozuk bir düzene değil mi ki olmayan esaretim

Ve işte cesaretimi toplayıp girişiyorum her birine

Bir gün

Bir gül

Bir de tablada kalan yüreğimden dökülen son kül

Külliyen yalanmış meğer aşk denen ibare

En çokla en azın kesiştiği

Sudan sebeplerle insanların can çekiştiği

Belki de canı çekerken insanın aşkı

Kendinden olup ölümle uzlaştığı

Ulak kadar uyak

Uyak kadar kayıp bir uyruk

Haşmetli dikenlerin yüreğe saplandığı

Hançeri saplayana da helal olsun

Demek isterdim

Ama hançeri saplayan yine kendim

Daha çok seveceğime kendimi

Sevgimi sunduğum, ey dünya ahalisi!